غزل شمارهٔ ۳۹۸۹

برداشت: چرا باید نوشیدنی مست‌کننده‌ای به کسی داده شود که خود را از آن محروم کرده و نمی‌تواند زیبایی‌ها را ببیند؟ این کار شبیه آن است که به فردی نابینا، آینه‌ای بلورین بدهند تا چیزهای زیبا را ببیند، در حالی که او قادر به دیدن نیست.

برداشت: شرابِ اهلِ درک و فهم، نشانِ آن نشئه خاص را با خودش دارد. چرا باید کسی به فق‌ها که شعور ندارند، این نکته را بگوید؟

برداشت: وقتی می‌توانی به راحتی به وصال دختر زیبایی برسی، چرا باید دل خود را به کسی دیگر بدهی که فقط در عالم خیال و آرزو مانند حوری است؟

برداشت: چرا نباید افرادی که شراب می‌نوشند شجاع باشند، وقتی که صدای شگفت‌انگیز شراب آن‌ها را به یاد رحمت الهی می‌اندازد؟

برداشت: از خودت فاصله بگیر و آرامش را تجربه کن. ببین که چراغ، زمانی که دامنش را تا انتها بگسترد، چه نوری را به همراه دارد.

برداشت: دل غمگین و افسرده پس از مرگ به هیچ چیز نمی‌رسد. مثل این است که چراغی که خاموش شده، دیگر نمی‌تواند نوری به قبر بدهد.

برداشت: ما در این دنیای خاکی حل شده‌ایم، آنجا که نوح کجاست که از رحمتش به ما آبی دهد و ما را در این آتش نجات دهد؟

برداشت: با حوادث زندگی و تقدیر، شراب مستی‌اش را از دست می‌دهد و هر کسی که به دور فلک و زندگی نگاه کند، ممکن است در معرض غرور و فریب باده باشد.

برداشت: در این دنیای پر از شگفتی، تنها کسی می‌تواند درست و درست کار کند که مانند سلیمان با حکمت و قدرت بتواند حتی به مور نیز توجه کرده و به آن اهمیت دهد.

برداشت: آدمی که در بی زبانی و ناتوانی ما رحمت می‌کند، همان کسی است که به یک نور معنوی و روشنایی دل از بالای کوه تجلی می‌دهد.