غزل شمارهٔ ۳۹۸۶

برداشت: هر کسی که به دردش راهی پیدا شود، نیازی به درمان ندارد. اگر کسی از پای در آید، نیازی به عصا نخواهد داشت.

برداشت: در دل من همیشه افرادی وجود دارند که دچار شکست و ناکامی شده‌اند و به همین خاطر، جایی برای عبادت من پیدا نمی‌شود؛ چرا که به فرش و بستر خاصی نیازی ندارم.

برداشت: تیغ را بکش و بر این دل‌های تاریک وارد عمل شو، زیرا کسی از نسیم صبح خون لاله‌ها را نخواسته است.

برداشت: از راه درست و مصلحت خود خارج نشو، زیرا سودی در آن نیست و نظر کسی به توتیای چشم نیازی ندارد.

برداشت: به خدایی که به او اعتماد دارم، سپردم کارهایم را. دیگر نیازی به کمک ناخدای کشتی‌ام ندارم.