غزل شمارهٔ ۳۹۸۴

برداشت: زمانی delightful است که تو از در وارد شوی، زمانی که شراب سرخوشی بر دل‌ها چیره شده و خواب ناز به چشمان آسیب‌دیده یاران مانند خواب سنگین بر آنها سایه افکنده است.

برداشت: وقتی که شیشه خشک و خالی است، آب خضر در آن نمی‌تواند باشد. این اشاره به کسی دارد که از لب کسی که شراب آلوده دارد، بوسه می‌گیرد. به عبارت دیگر، فردی که در جستجوی چیزهای ارزشمند و حیات‌بخش است، اما از منابع نادرست یا نامناسب استفاده می‌کند.

برداشت: ای دریغ که شرم عشق به من اجازه نداد که با دیدگانم آبروی او را ببینم، چون او چهره‌ای دارد که در پرده‌ای از حجاب قرار گرفته است.

برداشت: از شانس خوابیده گله نکن در راه عشق، زیرا شانس خوابیده همین جاست و چشمان خواب آلود هم همینجا هستند.

برداشت: آیا وقتی در آینه جام به تصویر خود نگاه کردی، متوجه شدی که رنگ صورت ساقی مانند نوری است که به صورت آفتاب تابیده می‌شود؟

برداشت: در یک لحظه، رخی که از عرق شرم آلوده به گلاب شد، هزار خانه را به آب برد.

برداشت: شراب برای ناتوانان زهر است، اما من خوشحالم که لطف و محبت نیکان همراه با نیش و کنایه است.

برداشت: به تلاش برای گریه بپرداز که از درد و غم، دل پاک نمی‌شود و هیچ آبی نمی‌تواند لباس آغشته به شراب را تمیز کند.

برداشت: از خار و خسی که در راه وجود دارد، نفس و روح انسان بیشتر دچار آزار و درد می‌شود و در سفر سریع و بی‌هدف، به هیچ جایی نمی‌رسد.

برداشت: غصه‌ها و اندوه‌ها را از دل صائب بزدای، زیرا که اگر این کار را نکنی، خون ناب تو با خاک و کثیفی آمیخته خواهد شد.