غزل شمارهٔ ۳۹۸۳

برداشت: عشق و شوق به وصل معشوق، دل را همیشه آتشین و داغدار نگه می‌دارد. مثل اینکه چشم گرسنه‌ای که منتظر شکاری است، هیچ‌وقت از تلاش و انتظار خود کم نمی‌کند.

برداشت: از غم و حسرت زیبایی‌های لاله، شبنم هیچ‌گونه غمی ندارد. همچنین، دل شادابی من به خاطر شراب لذیذ هرگز کم نمی‌شود.

برداشت: در اثر غم و اندوه، دلم آتش گرفته و نمی‌دانستم که درد و رنج عمیق در زندگی، با مرور زمان کمتر نخواهد شد.

برداشت: اگر هزار پیام‌رسان با ناامیدی بازگردند، امید دل آدمی کم نخواهد شد.

برداشت: هرچیزی را که به جلو ببری و به آن توجه کنی، بازتاب آن در تو نمایان می‌شود و این زیبایی و نقش و نگار هرگز کاهش نمی‌یابد.

برداشت: موج دریا نمی‌تواند از زیبایی و طراوت آن گلزار بکاهد.

برداشت: برای رسیدن به آرامش در زندگی، ابتدا باید دل را از کدورت‌ها و غبارهای درونی پاک کنیم؛ زیرا تنها در این صورت می‌توانیم زیبایی‌ها و صفاهای زندگی را تجربه کنیم.