غزل شمارهٔ ۳۹۷۹

برداشت: هر کسی که در این باغ گل شکوفا شود، همچون غنچه‌ای که می‌گشاید، مرا به خنده و شادی وامی‌دارد.

برداشت: از تنگی و سختی‌های زندگی دلت را گرفته نکن، زیرا وقتی که دل انسانی آزاد و گشاده باشد، جهان نیز برای او باز و وسیع خواهد شد.

برداشت: به روی فرصت‌های تازه و بیداری، از خواب غفلت بیرون نیا و نگذار که صبح نزدیک در آسمان نمایان شود.

برداشت: من این را فهمیدم که چگونه آوای من می‌تواند از مرزهای آسمان عبور کند، در حالی که چگونه می‌توان قفس دل را گشود.

برداشت: من همچون گلی هستم که به خاطر شادی و خوشحالی، خوشبختی را از دست داده‌ام و در واقع به مانند غنچه‌ای هستم که در فصل پاییز شکوفا می‌شود.

برداشت: ماه عید را با انگشت نشان می‌دهند، اگر لبخندی بر لب کسی بیفتد، دنیای دیگری به وجود می‌آید.

برداشت: از چه چیزی به دوستانم شکایت کنم از اینکه در تنگدستی و ناراحتی هستم، بهتر است که دل دشمنانم شاد و خوشحال نشود.

برداشت: فرصت و جرأت برای بیان کردن سخن درست کجا است؟ من خواستار این هستم که بتوانم این گره را از زبانم باز کنم و به راحتی صحبت کنم.