غزل شمارهٔ ۳۹۷۷

برداشت: چشم گرسنه هیچ‌وقت از غذا سیر نخواهد شد، زیرا کسی که به نان نیاز دارد، همیشه در حال سؤال و درخواست است.

برداشت: برای آتش نمی‌توان با خار و علف حرکت کرد، زیرا حرص و طمع صاحبان ثروت، زندگی را پرازدحام می‌کند و نمی‌گذارد که آرامش به وجود بیاید.

برداشت: خون و دلیری من نمی‌تواند به ضربت شمشیرش آسیب بزند و من نمی‌توانم باعث دردسر و مشکل او شوم.

برداشت: آب صورت خود را نریز، چرا که در کنار دریا صدف می‌تواند از بی‌حواسی‌ها و ندانم‌کاری‌ها سؤالاتی را مطرح کند.

برداشت: غم و اندوه از دل من فراموش نمی‌شود، حتی با نوشیدن شراب خالص، زیرا غیر ممکن است که این احساسات بگذرد و از بین برود.

برداشت: من به خط و نشانه‌های او امید داشتم، اما نمی‌دانستم که روز من به شب تبدیل می‌شود و آن هلال زیبا به هجران خواهد انجامید.

برداشت: زیبایی و شکوه این خط چنان زیاد است که یاد آن می‌تواند قدرتی را به هم بزند و حتی انسان را از موقعیتی که دارد، دور کند.

برداشت: کسی که از خود دور شود و به قدم زدن در فضای بیرون بپردازد، همچون مجنونی است که وقتی نگاه می‌کند، خیمه‌اش به زیبایی و درخشانی غزال به نظر می‌رسد.

برداشت: نگاه عمیق به خود و تفکر باعث روشنی ذهن می‌شود، همان‌گونه که آب صاف و زلال از شدت پاکیزگی و آرامش به وجود می‌آید.