غزل شمارهٔ ۳۹۷۶

برداشت: غبار گناه و خطا با بخشش و عفو از بین می‌رود، همچنان که سیل با رسیدن به دریا صاف و زلال می‌شود.

برداشت: در این زندگی که نعمت‌ها از یکدیگر جدا نمی‌شوند، کسانی که شکر نعمت را به جا می‌آورند، به گونه‌ای رفتار می‌کنند که انگار زبانشان بسته شده است.

برداشت: چون شمعی که از شدت عشق می‌سوزد، من نیز به خاطر غیرت عشق، به خود آسیب می‌زنم. چرا باید خون من بر دوش او بیفتد؟

برداشت: دل مانند نافه‌ای است که از خون گرم پر شده و جایی برای درک حال و هوای معنوی نیاز دارد؛ این متوجه می‌شود که با پوشیدن لباس پشمی (خرقه)، نمی‌توان به آن حالت عمیق عاشقانه و آگاهانه دست یافت.

برداشت: در این بیت شاعر به ما هشدار می‌دهد که به زیبایی و خوبی ظاهری افراد اعتماد نکنیم، زیرا ممکن است با گذشت زمان و به ویژه در مدت کوتاهی، آن زیبایی تغییر کند و به شکل دیگری درآید. او به این نکته اشاره دارد که زیبایی و خوبی ماندگار نیستند و ممکن است به زودی از بین بروند.

برداشت: سبک‌روحان هرگز از پای می‌افتند و به زمین نمی‌نشینند؛ اما کسانی که رویاها و آرزوهایشان شکسته شده، همچون بال‌های یک پرنده، زیر بار سنگینی شکست فرو می‌افتند.

برداشت: اگر از آن لب‌های خوش‌رنگ و زیبا دور باشم و شرابی بنوشم، حبابی در کنارم تشکیل می‌شود و این باعث می‌شود غم و ناراحتی‌ام کم شود.

برداشت: اگر به دل من غمی وجود نداشته باشد، مانند آبی زلال و صاف، می‌توانم دلی شفاف و پاک داشته باشم. در این حالت، درد و رنج‌های گذشته، همچون غبار فراموش می‌شود و تنها زیبایی و صفا باقی می‌ماند.