غزل شمارهٔ ۳۹۷۱

برداشت: اگر چهره‌ات در دل شب‌ها سفید و درخشان شود، تعجبی نیست که ماه از شرم این زیبایی دیگر نتواند سفید بماند.

برداشت: اگر سوخته‌ای وجود نداشته باشد که جانم را زنده کند، چرا این آتش سفیدی که از آهن و سنگ برمی‌خیزد، وجود دارد؟

برداشت: زمانی خواهد رسید که مانند آهوان از شوق و سرزندگی، خون گرم تو به خوشبویی مشک تبدیل خواهد شد و همان‌طور که موی سر تو سفید می‌شود، نشانه‌هایی از پیری در تو نمایان خواهد شد.

برداشت: در دل شب تار و بی‌نهایت غم، هیچ امیدی به صبح و روشنی ندارم، جز این که شاید اشک‌هایم چشم‌هایم را روشن کنند و اندکی از تیرگی‌ها بکاهند.

برداشت: می‌خواهم در خون شفق، چهره‌ی طلایی‌ام را رنگین کنم، شبی که صبح از من روشن‌تر شود.

برداشت: اگرچه قامت تو از زیبایی و جلا گرفته، دل سیاه تو از غبار پاک نمی‌شود و تغییر سختی برایش حاصل نخواهد شد.

برداشت: نسبت به کارهای کوچک و بی‌اهمیت بی‌تفاوت باش؛ زیرا همچنان که ابرهای تیره باران می‌بارند، می‌توانند چیزهای باارزشی به وجود آورند.

برداشت: در میان انسان‌های ساده و بی‌غل و غش، من مانند پرنده‌ای سفید و زیبا هستم، اما آیا از ظاهر خوبم این امید به وجود می‌آید که پرواز کنم و درخشش بیشتری پیدا کنم؟

برداشت: به یاد داشته باش که نباید از درد و غم خود غافل شوی، زیرا هر ظلمت و سختی در نهایت به روشنی و امید تبدیل خواهد شد.

برداشت: به حرف راست و درست گوش نده، زیرا که نادانی و سادگی می‌تواند به تو آسیب بزند و مثل روزی را که با خون دل روشن شود، به بدبختی دچار می‌سازد.

برداشت: وقتی تو لبخند می‌زنی و دندان‌هایت مانند شکر می‌درخشد، صبحی را به یاد می‌آورم که در اثر نشاط و شادابی، شیرینی شکر بیشتر نمایان می‌شود.

برداشت: از دیدن محبوب، نیروی وصال در من افزایش یافته است، چرا که با شکوفه دادن، میوه‌ای سفید و خوشمزه می‌روید.

برداشت: گرمخونی من به قدر کافی قوی است که می‌تواند فولاد را ذوب کند. حال چطور ممکن است که در برابر من، نیشتر سفید (تیغ جراحی) از شدت اثر نازک و بی‌چیز شود؟

برداشت: اگر به دور خود نگرید و به حال خود توجه نکند، بی‌خبر از نقص‌های خود است. صائب، اگر موهای سرت سفید شود، این ناشی از سفر و تجربه‌هایت است.