غزل شمارهٔ ۳۹۷۰

برداشت: عشق نمی‌تواند از اتحاد شکل بگیرد، و آیا شنیده‌ای که هر ذره‌ای بتواند مانند آفتاب درخشان شود؟

برداشت: این بیت به این معناست که در سفر زندگی، نگرانی و افسردگی می‌تواند انسان را از رسیدن به هدفش بازدارد. اگر قلبی دچار غم و اندوه باشد، نمی‌تواند به هدفش برسد و نمی‌تواند بر روی خواسته‌هایش تمرکز کند.

برداشت: خون غزالی را نریز که او خواهد میخکوب شد، به نرمی و لطافت گل را بچین که او هم می‌تواند به عطر گل محمدی تبدیل شود.

برداشت: ای عشق، به فریادم برس، دیگر بیشتر از این تحمل نکن، که زندگی من صرف خوردن و خوابیدن شده است.

برداشت: این دنیا برای کسانی که سخنان بی‌پایه و بی‌محتوا می‌زنند، مانند بهشتی است؛ اما از کجا ممکن است در میان بیابان‌های خشک، حقیقتی واقعی پیدا شود؟

برداشت: ظالمان چه تأثیری دارند بر دل‌های آزرده مظلومان، که درد و سوزش آن‌ها مانند آتش زدن به جانشان است و هرگز از آن کمتر نمی‌شود.

برداشت: کلاه کنار دریا به سرخی‌های فراوانی می‌خورد که عشق تو آنقدر تند و شدید می‌شود که مثل حباب‌ها بالا و پایین می‌رود.

برداشت: از عمر افرادی که جانشان به سختی سپری می‌شود، کارهای ناامیدکننده‌ای به جا می‌ماند و اگر صبحی پر از نور و برکت به خواب کسی برسد، نصیب او خواهد شد.

برداشت: فریب لذت‌های ظاهری این دنیا را نخور، چرا که خندهٔ ظاهری می‌تواند به تلخی و درد منجر شود.

برداشت: اگر به دنبال ماندگاری هستی، با وجود شکست‌ها باید خوشحال باشی، زیرا وقتی شب به پایان می‌رسد و صبح می‌آید، همه‌چیز دوباره سرپا می‌شود و فرصتی تازه برای شروع فراهم می‌گردد.

برداشت: ساختمانی که با ارتفاع و زیبایی خود در آسمان نمایان است، با یک نگاه گذرا و بی‌اهمیت به راحتی به اندازه‌ی حبابی کوچک و ناچیز می‌گردد.