غزل شمارهٔ ۳۹۶۵

برداشت: خوشا به حال آن کس که وقتی آتش عشقش شعله‌ور می‌شود، اثر آن بر چهره‌ات نمایان باشد و عرق سرد و گرم بر بدنت بچکد.

برداشت: رگ تو راهی برای جریان خون پیدا می‌کند و زبان زده شده به آرامی در یک نقطه زخم خواهد شد.

برداشت: تبی که بر بالای سر تو رنگ ارغوانی دارد، با شعله وجود تو مانند شراره می‌فروزد و می‌رود.

برداشت: لب‌های تو همچون گلی پژمرده هستند که زخم‌هایی را از یک ستاره سوخته به یادگار دارند.

برداشت: نگران نباش که اضطراب تو باعث خراب شدن اوضاع شود؛ چرا که کشتی تو در این دریا امن و بی خطر به پیش می‌رود.

برداشت: این جمله به این معناست که حرارت و گرمایی که از جسم تو ناشی شده، حتی از گرمای یک رعد و برق قوی نیز بیشتر است و زودتر از وزش باد از بین می‌رود.

برداشت: چنان‌که بی‌خبر به خوابگاه تو می‌آید، امید و آرزو نیز به‌طور ناگهانی به سراغ من می‌آید و گویی بی‌خبر می‌رود.

برداشت: صبح با آرامش و سکوت خود فرا رسیده است. ای صائب، بگو که با آه و ناله‌ات از درخواستی که داری، اثر می‌گذاری.