غزل شمارهٔ ۳۹۶۴

برداشت: اگرچه در خواب به خاطر صدای آب، چشمانم بسته‌اند، اما صدای نرم و لطیف مینا بیدارم می‌کند و خواب از چشمانم می‌رود.

برداشت: دل گنهکار را رحمت خدا نجات می‌دهد، مانند سیل تیره‌ای که به دریا می‌رسد و آرامش می‌یابد.

برداشت: ای وای، آتش بی‌رحم و خطرناک عشق او اجازه نداد که درد دل به آرامی از وجودم بیرون بیاید.

برداشت: در جمعی که تو چهره‌ات را آشکار کنی، آینه به‌طور طبیعی به خاطر زیبایی‌ات پر از اشک می‌شود.

برداشت: شادابی ظاهری را نمی‌توان با پنهان کردن غم در دل به دست آورد؛ چگونه می‌توان با یک لبخند، تلخی گل را از گلاب خارج کرد؟

برداشت: آسمان به خاطر درد و غم ما تکان نمی‌خورد و دودی که از دل ما برمی‌خیزد، برایش بی‌اهمیت است، مثل قطره آبی که از چشمه جاری می‌شود.

برداشت: از زیبایی و جاذبه‌های جهان، حسی دل‌انگیز در دل پیدا شد که در چشم‌ها مانند نور خورشید به راحتی و بدون پرده نمایان می‌شود.

برداشت: دل خسته و آزرده، از فکر و خیال دور شده و به عشق دست پیدا کرده است، مانند مسافری که به مقصد می‌رسد و از خستگی به خواب می‌رود.

برداشت: خواب و خیال‌های پیچیده مانند مار در درون فرد بیشتر و بیشتر می‌شود، اما در مقابل، انسان در برابر مرگ که به جانش هجوم می‌آورد، تاب و تحملی از خود نشان نمی‌دهد.

برداشت: دلش مانند دریایی است که در آن، چشمش مانند کاسه‌ای می‌باشد. چگونه می‌شود که از روی غرور، به حبابی که روی آب است، فکر کند؟

برداشت: به زیبایی و شکوه عشق نگاه کن؛ همان‌طور که سرو در کنار رود، طوق فاخته را به خود می‌آویزد.

برداشت: غم و اندوه از دل انسان نمی‌زاید، و فراموشی آن به سادگی ممکن نیست. حسرت و سختی‌های زندگی همچون غبار در کتابی هستند که نمی‌توان آن‌ها را به راحتی پاک کرد.

برداشت: چگونه می‌توان غم را از دل ما بیرون برد، وقتی که میریزد و می‌خورد و آسیب می‌زند، مانند سیلی که به سمت عقب حرکت می‌کند و به این خانه ویران می‌آید.