غزل شمارهٔ ۳۹۵۷

برداشت: اگر تو به نیازهایم احساس احتیاج کنی، در آن صورت نیاز من نیز تقویت خواهد شد.

برداشت: اگر به دردمندی و علاقه‌مندی من توجه کنی، هیچ عاشقی نخواهی یافت. اگر روزی به یک عاشق نیاز داشته باشی، متوجه می‌شوی که عشق واقعی نادر است.

برداشت: اگر لب‌های زیبای تو این‌گونه شاداب و سرزنده باشند، هزاران تشنه را می‌توانند سیراب کنند و درمانی برای دل‌های آنان باشند.

برداشت: اگر در گوشه‌ای از زمین چیزی را بشکنی، آنجا به جای آن که کوچک و بی‌اهمیت باشد، به یک تاج بزرگ و با ارزش تبدیل خواهد شد.

برداشت: اگر آب به آن خشک شده بیافزاید، طعم آن برای انسان تشنه مانند شیشه خواهد بود.

برداشت: من به خاطر رسیدن به آسایش و امنیت، خود را به خطر انداختم؛ نمی‌دانستم که برای به دست آوردن ثروت و مایحتاج، باید بهایی پرداخت کنم.

برداشت: در این دنیا اگر طلا ارزش و اعتبار ندارد، در آن دنیا چه چیزی می‌تواند ارزش و اعتبار داشته باشد؟

برداشت: از زیبایی‌ها و جاذبه‌های دنیا دل را پاک کن، مانند شبنم که بر روی گل‌ها نشسته است، زیرا که دل سنگی در مسیر تو خواهد بود و این ترکیب نخواهد شد.

برداشت: اگر انسان‌ها از مشکلات و سختی‌های زمانه دوری کنند، باید بدانند که پیوند آن‌ها با زیبایی‌ها و شادی‌ها محقق خواهد شد.