غزل شمارهٔ ۳۹۵۶

برداشت: وقتی که حقوق خدمات به حساب آید، دل همه انسان‌ها از حسادت و غبطه خواهری کباب می‌شود.

برداشت: هرچند که جسم من در سفر حضور ندارد و ضعیف شده است، اما اشک من همیشه همراه من خواهد بود و در هر مکان حضور دارد.

برداشت: دلت را غمگین نکن، مانند شبنم که با تابیدن آفتاب محو می‌شود. اگر دل شاد و روشن باشد، درک و نگاه تو به زندگی نیز بهتر خواهد شد.

برداشت: اگر رشته‌ای که به دام می‌افکنی، دانه‌هایش زیاد باشد، به منزله‌ی گوهر است؛ اما اگر کمند تو از پیچ و تاب برخوردار نباشد، نتیجه‌اش متفاوت خواهد بود.

برداشت: به لطف و مهربانی خط زیبا و دلنشین امید داشتم، اما نمی‌دانستم که نتیجه‌اش با زخم‌های تند و تیز کلمات انتقادآمیز همراه خواهد بود.

برداشت: از عشق، حرکات آسمان‌ها تأثیری نمی‌پذیرد؛ جام که در دست است چه نیازی به خبر از شراب دارد؟

برداشت: مرگ ستمگر به آسانی به دست نمی‌آید، زیرا جانوری چون عقاب می‌تواند از تیر نجات یابد.

برداشت: به دنیا و زیبایی‌های ظاهری آن دل mcنگذار، زیرا انتظار تو از آن مانند توهمی است که هیچ‌گاه به حقیقت نمی‌پیوندد و به زودی از بین خواهد رفت.

برداشت: دل انسان در اثر درد و رنج مثل آبی که جوشش کرده است، به شدت متاثر می‌شود. اگر دل انسان از سختی‌ها و مشکلات بگذرد، مانند گلی که از پوست خود بیرون می‌آید و عطرش پخش می‌شود، در نهایت زیبایی و خوشبویی از آن برمی‌خیزد.