غزل شمارهٔ ۳۹۵۴

برداشت: ای بهشت وجود، نگران نداشته باش، چرا که عود آزادگان بویی از دود ندارد و در وضعیت ناب خود است.

برداشت: تو از کدام خیابان بهشتی عبور کرده‌ای که به خاطر تو، روز قیامت به پا شده است؟

برداشت: به هیچ دشمن ضعیفی با نگرش حقارت نگاه نکن، چرا که حتی یک مگس می‌تواند بر سر نمرود، که نماد قدرت و گردن‌کشی است، پرواز کند.

برداشت: در این دو هفته‌ای که مهمان این باغ بوده‌ام، به خاطر فریادها و ناله‌هایم، حتی چشم شبنم نتوانسته است بخوابد.

برداشت: به خاطر خود کم بینی و ظاهر فریبنده افراد بدذات، فریب نخور. زیرا آن‌ها مانند زنبورهایی می‌شوند که وقتی به خاک آلود می‌رسند، به جای نفع رساندن، به دیگران آسیب می‌زنند.

برداشت: برای رسیدن به نام و مقام بلند، نمی‌توان فقط به حرف‌های توخالی اکتفا کرد، همان‌طور که نمی‌توان با بال یک کرکس به پرواز در آسمان و ارتفاعات دست پیدا کرد.

برداشت: هر کسی که صدای ناله عاشقان را شنیده است، از آهنگ سرد و غم‌انگیز نغمه داود آگاه است.

برداشت: با عود (بوی خوش) شعله‌ای که به حقیقت ایمان دارد، به زهد خشک و بی‌روح جان می‌بخشد؛ همان‌طور که اگر آب روی آتش بیفتد، آن را شعله‌ورتر می‌کند.

برداشت: مثل پسته که به سرعت پوست رویی‌اش را بر باد می‌سپارد، کسی که نتواند لبخند را پنهان کند، نمی‌تواند جلوی بیان احساساتش را بگیرد.

برداشت: این بیت به رابطه عشق و زیبایی اشاره دارد و بیان می‌کند که وجود محبوب و زیبایی او مانند آفتاب در آسمانی است که در آن، احساسات عاشقانه جریان دارد. به نوعی، محبوب در ذهن و دل عاشق حضوری زیبا و روشن دارد که همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد.