غزل شمارهٔ ۳۹۵۲

برداشت: خوشا به حال کسانی که به لطف و نگاه تو مغرور نشوند و مشکلات و کمبودهای خود را با چیزی مانند تماشای تو جبران نکنند.

برداشت: دنیا در بخشش و امتناع از یکدیگر جدا نیست. به هر کسی که نعمتی داده می‌شود، میل و خواسته‌ای هم نمی‌دهند.

برداشت: از نظر دیگران در امان نمی‌ماند و به درستی ارزش خود را نمی‌توانند درک کنند. مثل خضر که فرزانه و پر از دانش است، اما به خاطر حسادت، کسی به او توجه نمی‌کند و در برابر او سکوت می‌کند.

برداشت: زمین مناسب برای کشت و کار خود را جستجو کن، زیرا خودداری و امساک بهتر از این است که سخاوتمندی را فراموش کنیم و در جای نامناسبی از آن استفاده کنیم.

برداشت: افرادی که دل به زیبایی‌های دنیای ناسپاس نمی‌سپارند، از نگرانی و دل‌تنگی آزاد هستند و به راحتی زندگی می‌کنند.

برداشت: ناله و احساس افسوس برای این است که افراد ثروتمند به خاطر حرص و طمع به دنبال کسب روزی هستند و به دیگران اجازه نمی‌دهند که فرصتی برای پیشرفت و موفقیت داشته باشند.

برداشت: در نهایت، کسانی که از خودرایی و سرکشی خود دست برندارند و به راهنمایی دیگران توجه نکنند، به سرنوشت مرگ و نابودی دچار خواهند شد.

برداشت: از مردم فاصله بگیر، زیرا تا زمانی که فرد به شخصیت بالغ و حکیمانه‌ای نرسد، به او از منبع زندگی و ابدیت نخواهند داد.

برداشت: زمین به گاو خود وابسته است تا مردم نتوانند در این دنیا آرامش و سکونت یابند.

برداشت: چهره‌ات را به خاطر طمع زرد نکن، زیرا افرادی که ارزش ندارند، حتی برگ کاه را هم به طلا تبدیل نمی‌کنند.