غزل شمارهٔ ۳۹۵۰

برداشت: خال زیبای تو، مانند آتش در دل زیبایی‌ها می‌درخشد و لب‌های تو به رنگ خون، همچون آن لعل‌های ارزشمند، جلوه‌گری می‌کنند و باعث می‌شوند هرکس که به تو نگاه می‌کند، احساس شگفتی و زیبایی کند.

برداشت: هرچند که هفت سیاره در مدار خود به دور خورشید در حرکت‌اند، ولی در برابر جذبه و زیبایی تو، مانند سوارانی ناتوان و بی‌خبر به نظر می‌رسند.

برداشت: بر روی چهره‌های زیبا نوشته شده است که نور خورشید بر چهره‌های شگفت‌انگیز آن‌ها مانند نیروانا جذب‌کننده خاکی‌هاست.

برداشت: بهشت جای برگزاری جشن‌ها و شادی‌ها نیست، بلکه جایی است که غم و اندوه حاکم است؛ از این رو، در چنین جشنی که میگساران در آن حضور دارند، نباید راه یابی.

برداشت: کیست آن که جرات دارد بر سخن او انگشت بگذارد، در حالی که زیر نوشته‌اش آتشین از شرم و خجالت باشد؟

برداشت: به چهره و زیبایی معشوق نگاه کن، چون گویی در روز قیامت گناهکاران در برابر نور آفتاب هستند.

برداشت: این شعر اشاره دارد به اینکه انسان‌ها به ویژه گناهکاران، شایسته‌ی بخشش و کرامت هستند. به عبارت دیگر، همه افراد حتی با اشتباهات و گناهانشان، باید مورد محبت و مهربانی قرار بگیرند.