غزل شمارهٔ ۳۹۴۹

برداشت: از دل من آهی برنخاست و سینه‌ام تاب نیاورد، همچون دودی که از کباب سوخته برمی‌خیزد.

برداشت: هرچند که قلب به حدی غمگین و اشک آلود شده که انگار با آب پر شده است، اما هنوز هیچ نشانه‌ای از خرابی این دل در فضا پدیدار نشده است.

برداشت: تو با دل سخت خود به دادخواهی پاسخ نمی‌دهی، و اگر چنین نمی‌کردی، صدای دادخواهان به گوش کوه هم می‌رسید و کوه هم پاسخی بلند می‌داد.

برداشت: پوشش و حجاب باعث می‌شود که صدای نیکان و خوبان شنیده نشود و نمی‌توانند مانند آفتاب درخشان به اوج برسند.

برداشت: به خاطر زلف و آرایش یار، با وجود اینکه نمی‌توانم به طور مستقیم به او برسم، از پیچ و تاب‌های آن لذت می‌برم.

برداشت: مانند ماه نو، از دور به نگاهی خوشحال می‌شوم که دست‌هایم کوتاه است و پایم بلند است.

برداشت: به پیشگاه باد زود هنگام درود می‌فرستیم، به آن کسانی که به سرعت از دنیای فانی می‌گذرند و چون حبابی در هوای بلند به سر می‌برند، که لحظه‌ای بیش در زندگی باقی نیستند.

برداشت: بلبلان وقتی دلشان از غم خالی می‌شود، در گلشنی آواز می‌خوانند، اما صدای آن‌ها بلند نمی‌شود و به گوش کسی نمی‌رسد.

برداشت: مروارید ارزشمند از سوی کسانی که بینش ندارند، ارزش کمتری پیدا نمی‌کند. سخن بی‌ارزش هم از انتخاب‌های عالی به وجود نمی‌آید.

برداشت: دل‌ها زمانی که غم و کدورت در آنها وجود داشته باشد، صاف و پاک نمی‌شوند. مانند این که اگر کتابی را خاک بگیرد، هرگز نمی‌تواند دوباره روشن و واضح شود.

برداشت: یعنی وقتی که درخت انگور به درخت خرما می‌رسد و می‌تواند به آن دست بزند، آنوقت هر کسی که از اثر شراب سرخوش و شاداب شده است، خود را برتر از دیگران می‌بیند.

برداشت: در تنهایی و آرامش ذهن، به اشتباهات فکر نکن که ممکن است باعث شود نام تو به عنوان کسی که اندیشه‌های درستی دارد، در ذهن دیگران خدشه‌دار شود.