غزل شمارهٔ ۳۹۴۸

برداشت: ترانه‌ها و آهنگ‌های دنیا هر کدام به نوعی خاص و متفاوت‌اند، اما وقتی تو به میان بیایی، همه آنها به یک صورت و یک نوایی در می‌آیند.

برداشت: در روز قیامت، گروهی چه روحیه‌هایی خواهند داشت که مانند گل از سر تا پا رنگین‌اند.

برداشت: به خاطر داغ و درد عاشقانه، برای دیوانگان عشق چاره‌ای نکن؛ زیرا این موجودات پرخاشگر مانند پلنگ، در حال مبارزه و درگیری با ستارگان هستند.

برداشت: آب افراد با دل روشن و خالص همچون رنگی یکنواخت در جام، شیشه، سنگ و سفال است، که در واقع نشان‌دهنده یک‌دستی و هماهنگی آن‌هاست.

برداشت: آسمان، مانند یک کوزه بسته است و در آن، شرابی وجود دارد که عاشقان با نشاط و شاداب از آن بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: از سوختگان و آسیب‌دیده‌ها نپرس درباره‌ی سختی روزگار، زیرا آن‌ها مانند دانه‌های آتش در سنگ‌ها خوابیده‌اند.

برداشت: این جمله به این معناست که گروهی را طلب می‌کنند که مانند شکر، شیرینی و لذت زندگی را حس می‌کنند، حتی اگر در سختی‌ها و مشکلات زمانه، دلی تنگ و ناراحت داشته باشند.

برداشت: به وضوح نمی‌توان به زیبایی دست‌های ظریف و نازک افرادی که می‌توانند قلبی سخت و بی‌رحم را هم به راحتی در چنگ خود بگیرند، اشاره کرد.

برداشت: کدام آینه می‌تواند مرا ببیند، در حالی که از آب جان من، هیچ چیز در آسمان تیره نمی‌نماید؟