غزل شمارهٔ ۳۹۴۶

برداشت: خوشا به حال کسی که بر روی زمین خود قدم می‌زند و با این کار تمام دست‌اوردهایش را به هم پیوند می‌زند.

برداشت: اگر بتی که در حرم قرار دارد، بال و پر پرنده‌ای را بشکند، چه بر سر شیشه‌های دل‌های ما خواهد آمد؟

برداشت: دستت را از دامان آه و ناله روز نبرد کوتاه کن، زیرا دل دشمن بی رحم ممکن است این پرچم را بشکند.

برداشت: هر کس که دلش شاد و لبخند بر چهره‌اش است، مشکلات و سختی‌ها را با شجاعت تحمل می‌کند و در مسیر زندگی از چالش‌ها نمی‌هراسد.

برداشت: نیم از کسانی که از زندگی شکایت می‌کنند، اما من از این می‌ترسم که قدرت شراب، پیاله‌ام را بشکند.

برداشت: کمال و فضیلت واقعی در مردانگی، از خودگذشتگی و فداکاری است. باید دست کسی را که بت‌ها و اعتقادات نادرست را می‌شکند، با احترام ببوسی.

برداشت: کسی که دلش شکسته است، نمی‌تواند توقع داشته باشد که به راحتی و با کمترین زحمت، احساسات و حرف‌هایش را بیان کند. او برای بیان یک کلمه، زحمت زیادی می‌کشد و کلماتش از عمق احساساتش نشأت می‌گیرد.

برداشت: شاهان به خاطر سرسختی ما به خاکساری و حقارت می‌افتند، چون می‌بینند که حتی یک ظرف سفالی می‌تواند جام جم را بشکند.

برداشت: در این بیت، به این نکته اشاره شده است که افراد بزرگ و باطنی از شکست‌ها و مشکلات کم نمی‌آورند. برعکس، آن‌ها با تلاش و پشتکار خود به سمت پیشرفت و موفقیت می‌روند. به مانند تیری که اگر دم آن بشکند، همچنان می‌تواند به هدف خود برسد.

برداشت: کجا است آن سالکی که از تمام خود عبور کرده باشد و بتواند با دست خود مانع از ورود به مسیر بی‌نهایت و عدم شود؟