غزل شمارهٔ ۳۹۴۵

برداشت: چرا خوبان و سخن‌دانان چیزی نمی‌گویند؟ این‌گونه که اگر قلم چیزی بنویسد، ممکن است ضرر کند.

برداشت: سفر به سرزمین مصر بهتر از سفر بی‌هدف و بی‌دلیل است؛ زیرا هر کس که از سرزمین کنعان دور شود، به خود آسیب نرساند.

برداشت: کسی که از زیبایی و جذابیت‌های عشق محروم باشد، نمی‌تواند به عمق شادی و خوشحالی دست یابد و به زندگی با دل‌شاد نگاه کند.

برداشت: برای عبور از سختی‌ها و چالش‌های زندگی، نیاز به نشانه و راهنمایی دارم، زیرا سرنوشت نمی‌تواند به سادگی مرا به زانو درآورد.

برداشت: آن کسی که در سختی‌ها و مشکلات، یاد دوستانش را فراموش نکند، واقعاً در کنار عشق و محبت است.

برداشت: من به خاطر همت و اراده‌ام، به کسی که در پی خانه‌سازی و دنیای مادی است بی‌اعتنا هستم؛ چرا که به نظرم تلاش برای به دست آوردن زمین و ثروت، آدمی را به آسمان که هدف‌های بالاتر و معنوی دارد نمی‌رساند.

برداشت: چشم‌های زیبای تو مانند تکیه‌گاه بر کمان، با نگاه تند و سرزنده‌شان، در دشت پر از لاله‌ها، تماشای خون‌ریزی‌های زندگی را می‌کنند.

برداشت: به غنچه چیزی گفته‌ای که نمی‌دانم چیست، اما آن‌قدر تأثیرگذار است که هیچ‌کس نمی‌تواند به باغبان توصیه‌ای بکند.