غزل شمارهٔ ۳۹۴۴

برداشت: آسمان خوب و بد را از یکدیگر تشخیص نمی‌دهد و آسیاب هم نمی‌تواند گندم را از کاه جدا کند.

برداشت: به ناله و آه کسانی که در حال افتادن و شکست هستند، توجه کن؛ زیرا تیر افرادی که بی‌دست و پا هستند، به اشتباه جایی نمی‌خورد.

برداشت: دشمن بی‌رحم هرگز با مهربانی رفتار نخواهد کرد و به کم‌تر از خواسته‌های خود راضی نخواهد شد.

برداشت: من به خاطر سیل سبک‌سیر حسرت می‌خورم که حتی در جایی غیر از محیط زندگی‌ام به کسی آسیبی نمی‌زند.

برداشت: نرگس به خاطر چشمانش و زیبایی‌اش، در برابر دیگران مقام والایی پیدا کرده است، چون می‌تواند بدون نیاز به عصا، راه خود را پیدا کند.

برداشت: این شعر به زیبایی و ارزشمندی گوهرها و مرواریدها اشاره دارد که در صدف و در شرایط خاصی به وجود می‌آیند. اگر آن صدف به خود اجازه ندهد که درب خود را باز کند و زیبایی‌اش را نشان دهد، هرگز نمی‌تواند ارزش واقعی‌اش را به نمایش بگذارد. به طور کلی می‌توان گفت که اگر از فرصت‌های زندگی استفاده نشود، زیبایی‌ها و توانایی‌ها به چشم نخواهند آمد.

برداشت: هرگز بر روی هیچ بستر نرمی نمی‌روم، زیرا نمی‌خواهم ناخن من یادآور زندگی سخت و محدودیت‌ها باشد.

برداشت: از سادگی و پاکی دل خود، چه دردها که متحمل می‌شوم! خوش به حال کسی که اصالت و شفافیت وجودش را نادیده نگیرد.