غزل شمارهٔ ۳۹۴۱

برداشت: عطر خوش شراب، باعث شادابی و نشاط کسانی می‌شود که دلشان سوخته و غمگین‌اند، همان‌طور که باران تازه می‌تواند دل زمین خشک و تشنه را سیراب کند.

برداشت: ستاره‌های پر سوز در باغ دل، موجب شادی و خوشحالی هستند، مانند مغز سوخته‌ای که بوی کباب تازه را پراکنده می‌کند.

برداشت: اگر بهار بیاید و تخم سوخته را سبز کند، حتی دماغ خشک من را هم با شراب تازه شاداب خواهد کرد.

برداشت: در شب تار، خاموشی باعث نمی‌شود که چراغ خاموش گردد، زیرا گرمای نور آفتاب می‌تواند دوباره روشنی دهد.

برداشت: ز یادگار می‌ماند زخمی تلخ و عمیق که درد از دست دادن گل را به عطر تازه‌ای تبدیل کند.

برداشت: به خاطر اشتیاق دیدار و حسرت وجود دیگری، غم و تشنگی ناشی از دوری شدت می‌گیرد. این احساسات عمیق، مانند سرابی در صحرا، می‌کوشند تا درد و عطش را تسکین دهند، اما در واقع تنها توهمی از آرامش‌اند.

برداشت: از عشق او چنان گرم و پرشورم که حتی با وجود اینکه دلم خشک شده، نور مهتاب بتواند آن را تازه کند.