غزل شمارهٔ ۳۹۴۰

برداشت: اگر به زیبایی و قامت جذاب او نگاه کند، زنجیرهای زندگی را رها کرده و از محدودیت‌ها آزاد می‌شود.

برداشت: من و نگاه کردن به ابروی او که مانند ماه در شب عید، به راحتی تمامی لذت‌های دنیا را با یک اشاره برطرف می‌کند.

برداشت: طلوع خورشید با حسرتی داغ همراه است و دیگر کسی برای چه چیزی باید دلش را بشکافد و درد و رنج را تحمل کند؟

برداشت: هر کس در زندگی‌اش با دقت و آرامش عمل کند، می‌تواند مانند صبحی تازه، زندگی‌اش را دوباره شروع کند.

برداشت: من فهمیدم که در این دریا بی‌کران، حتی با وجود تلاطم و امواج، چقدر می‌توانم به سختی و با مهارت شنا کنم.

برداشت: عجیب است که انسان وقتی فرصت می‌یابد تا عیب‌های دیگران را ببیند، به عیب‌های خود نیز پی خواهد برد اگر کمی به خودش نگاه کند.

برداشت: ای کاش، چهره‌ای باشد که با زیبایی‌اش، نگاه‌کردن به آن برای تماشاگران لذت‌بخش و شگفت‌انگیز باشد؛ چهره‌ای که حتی خورشید را تحت تاثیر قرار دهد و ستاره‌ها را به تحسین وادارد.

برداشت: چگونه می‌توانم عشق را پنهان کنم، وقتی که نیروی شراب می‌تواند شیشه‌های شکننده را بشکند؟

برداشت: هرکس که دلی آتشین و پر درد دارد، مانند شمعی اشک می‌ریزد. او جز این که از زندگی و جانش دست بکشد، چه نگاه به دیگری می‌تواند داشته باشد؟

برداشت: کسی که دلش به هزار تکه تقسیم شده است و مانند یک کتاب پر از داستان و احساسات است، چرا باید برای چیز کوچکی مثل یک مهره گل، از خداوند راهنمایی و استخاره بخواهد؟