غزل شمارهٔ ۳۹۳۸

برداشت: سخن، برای افرادی که دل‌شان گرفته است، تأثیری ندارد و تقاضا برای آسیب زدن به کسی که دیگر زنده نیست، بی‌معناست.

برداشت: جز این که اگر خونِ دل را بچشد و دندان بر جگر نهد، کسی که این گوهر را نمی‌شناسد، نمی‌تواند بداند که با دیگر گوهرها چه کند.

برداشت: تربیت نوح نتوانست تأثیری بر سرنوشت پسرش بگذارد؛ تلاش های پدر در برابر تقدیر چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: سوزش ما بی‌فایده است، چون دوزخ چشمش را به آتش ما دوخته و ما عاصیان را چه آتش فشانی در کار است.

برداشت: وقتی آزادی را رها می‌کنی و به دنبال مال و ثروت می‌روی، دیگر چه انتظاری داری جز اینکه مجبور شوی برای رسیدن به آن زحمت بکشی و خودت را زیر فشار قرار دهی؟

برداشت: زمانی که سرنوشت به طور ناگهانی و بدون تردید به شخص آسیب می‌زند، او نمی‌تواند از خودش محافظت کند و همچنان در برابر تقدیر تسلیم می‌شود.

برداشت: حادثه مانند سنگی بود که به وسیله آن، کشتی من به توتیا (پوشش معجزه‌آسا) تبدیل شد. اکنون که کشتی‌ام با خطر مواجه است، نمی‌دانم چه باید کرد.

برداشت: من راهیابی‌ام در سردرگمی نیست؛ دلیل و نشانه‌ها به مانند دانه‌های شن در جاده بی‌ثمر هستند. پس چه فایده‌ای دارد که راهنمایی تلاش کند؟

برداشت: از تابش آفتاب چه گلی می‌توان با شبنم چید؟ زیبایی تو چشمان تر چه تاثیری می‌تواند بگذارد؟

برداشت: عمر کوتاه است و انسان نمی‌تواند برای زندگی آینده‌اش به خوبی برنامه‌ریزی کند. در این مدت کوتاه، چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

برداشت: جز این که برای جلوگیری از خجالت، سرش را پایین بیندازد، کودک بی‌تجربه چه کاری می‌تواند با درختی که ثمره‌ای ندارد انجام دهد؟

برداشت: در آن باغی که کسی صدای ما را نمی‌شنود، چه فایده‌ای دارد که ما سر به زیر بگذاریم و خود را پنهان کنیم؟