غزل شمارهٔ ۳۹۳۷

برداشت: نسیم صبح با آن موهای زیبای دوطرفه چه می‌تواند بکند؟ هزاران گره را که یک گره‌گشا هم نمی‌تواند باز کند، چه می‌تواند انجام دهد؟

برداشت: از تیغ تند و برق‌آسا، دل ابر بر اثر بارش باران شکافته شده است. در برابر زیبایی و دلبری معشوق، حیا چه کاری از دستش برمی‌آید؟

برداشت: زر خالص از حرف و سخن بی‌نیاز است، و خوشبختی جاودانی مانند سایه پرنده‌ای خوشبخت چه تأثیری می‌تواند داشته باشد؟

برداشت: در زیر آسمان نمی‌توان نسبت به دو غریبه بی‌تفاوت بود؛ دل سرگشته و نگران در یک شهر آشنا چه باید بکند؟

برداشت: کشتی دل را به دست غم سپردیم و حالا نمی‌دانیم ناخدای تقدیر با موج‌های سرنوشت چه کار می‌تواند بکند.

برداشت: در این زمانه که افراد ناپسند و بدخواه به طعنه و کنایه می‌پردازند و به دیگران آسیب می‌رسانند، زندگی موجودات زیبا و شریف مثل هما چه بر سرشان می‌آید.

برداشت: سنگی که به ناوک ارسال می‌شود، هرگز از صلابت خود دست نمی‌کشد. حالا یک سخن محکم چگونه می‌تواند بر روی فردی که در شرایط ضعف و نیاز قرار دارد، تأثیر بگذارد؟

برداشت: اگر غنچه به تیر آتشین تبدیل شود، دل‌های غمگین چه می‌شود و نسیم صبا چه کاری می‌تواند بکند؟

برداشت: روزی برای ما تقدیر نوشت که دل ما مانند پاره‌ای از خود ما شد، حالا آسمان پست چه کار دیگری می‌تواند انجام دهد؟

برداشت: نسیم به یاری منتظران آمده و راه روشن شده است، اما پیراهن مصر (چشم انداز آن) نمی‌داند چه باید کند.

برداشت: نمی‌توانم با چرخش‌های زمانه و مشکلات زندگی مقابله کنم، چون در دل خود دشمنی را به ثبت رسانده‌ام، حالا نمی‌دانم خدا چه تدبیری برای من دارد.