غزل شمارهٔ ۳۹۳۶

برداشت: لبخند او مانند دانه‌ای از گل، دل را شاداب و سرزنده می‌کند و نگاهش مثل بویی خوش از گلی زیباست که روح را نوازش می‌دهد.

برداشت: من و دل‌سوخته‌ام به خاطر آن چشم‌های حسودی که همواره نگاهم را می‌گیرد، اما او با مهربانی‌اش زندگی‌ام را گرم می‌کند.

برداشت: از نیرنگ و ترفند موهای سیاه یار، به زودی خبری می‌رسد که می‌تواند دل را در گوشه‌ای رها کند.

برداشت: درخت طور نمی‌تواند در آغوش کسی قرار گیرد، پس چرا دل خود را بیهوده پایین بیاوریم؟

برداشت: این بیت به نوعی بهبود و باروری زمین و زندگی اشاره دارد. می‌توان گفت: زمین بستر زندگی و زایش است و غیرممکن است که موجودی بارور و زنده را از بین برد. در واقع، اشاره به این دارد که چگونه می‌توان از حیات و رشد جلوگیری کرد در حالی که زمین به خودی خود پر از زندگی و قوت است.

برداشت: از دست روزگار ناخوشی پیش می‌آید که شرایط سخت و تنگی جایگزین زمینی مرفه و خوش‌حالی خواهد شد.

برداشت: اگر تو بخیل باشی، حتی سایه‌ام هم به کمک تو نمی‌آید؛ اما اگر کمی بخشنده باشی، با یک دست دادن، کمک‌های زیادی از سوی من دریافت خواهی کرد.

برداشت: به مهمانی شراب، پسته را نشکنید، زیرا حسادت دل پسته را می‌شکند و از آن کم می‌کند.

برداشت: دل من به آرامی و با اندکی حسرت همانند غنچه‌ای که از صبح با وزیدن نسیم پاشیده می‌شود، در هم شکسته شد.

برداشت: اگر کسی با دل پر از درد و غم به زندگی ساده و کم‌مقدار خود راضی باشد، عجیب نیست که او در برابر نعمت‌ها و خوشی‌ها دست به ناز و لوندی بزند.