غزل شمارهٔ ۳۹۳۵

برداشت: وقتی که چهره‌ات چون زلف‌های مشکی زیبا می‌شود، نور روز را به شدت تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و آینه را تاریک‌تر از شب می‌کند.

برداشت: مرا از این تله و دام رها کن؛ چرا که بال شکسته‌ام به گونه‌ای است که ناخن‌هایم ممکن است به چشمان تله آسیب برساند.

برداشت: سرو تو مثل سایه‌ای باعظمت است که فاخته بر روی آن نشسته و در هر جهتی که برود، همچون آب جاری، زیبایی و آرامش را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: من به قدری امیدوارم که عشق بتواند زخم‌هایم را با آن زلف‌های مشکینش ترمیم کند.

برداشت: شخصی که از نعمت‌های خود به خوبی بهره می‌برد و با تواضع و احترام به دیگران رفتار می‌کند، به مانند شیشه‌ای است که از هر گونه خدشه و آسیب در امان است و می‌تواند به راحتی در برابر چالش‌ها مقاومت کند.

برداشت: اگر دل مانند شانه‌ای پر از ترک و آسیب باشد، باز هم در برابر زلف او نمی‌تواند به طور کامل و درست سخن بگوید.

برداشت: می‌توان در شب، رازهای پنهان او را مشاهده کرد، مانند درخشندگی آینه‌ای که یاد و خاطره‌ای را با خود می‌آورد.

برداشت: جز زبان تواضع، هیچ عامل دیگری نمی‌تواند بر این محبت تاثیر بگذارد، مگر اینکه با یک حرکت جزئی ابرو به من سلام کند.

برداشت: من به زبانی مشهور شدم، چون شعرم مورد پسند عموم است، و این نتیجه‌اش برای من شایسته است چون مانند پرنده‌ی افسانه‌ای عنقا به دنبال نام و آوازه‌ام.

برداشت: بدن مانند نخی است که از پارچه‌ی لباس بیرون آمده، پس نگذار که آرزوهای ناپخته و بی‌پایه تو را دچار هوسی و بی‌خودی کند.

برداشت: من به سفره‌ی بخشش احتیاج دارم، نه به آن شیرینی‌ای که مرا به تلخی و حلاوت انتقام دچار می‌کند.

برداشت: کسی نام مرا از دل خدا به کلی محو کرده است، این بی‌عدالتی را چه باید نامید؟

برداشت: هر کسی که در این دنیا تلاش کند، نامش را می‌نویسند و اگر کسی درباره‌ پیروزی و ویژگی‌های نیک یک مرد بزرگ سخن بگوید، کارش شایسته تحسین خواهد بود.