غزل شمارهٔ ۳۹۳۴

برداشت: در هر باغ و چمنی، آنچنان زیبا و دلربا قدم می‌زند که گویا بر گردن پرندگان زینتی آویخته‌اند و چشم‌هایش به قد آن سرو بلند می‌درخشد.

برداشت: در این جمله به این موضوع اشاره شده است که نام من در کنار نامه‌ای نوشته شده است که متعلق به کسی دیگری است. پرسش این است که این نوع توجه نابجا و بی‌مورد را چه باید نامید. به طور کلی، به نوعی ناراحتی از بی‌احترامی نسبت به هویت و نام خود اشاره دارد.

برداشت: دل من از تیغ سیاه و زخم‌ها دلسرد نمی‌شود، به آنکه با ناز و طعنه صحبت می‌کند بگو که به حالت درآید و از شمشیر دست بردارد.

برداشت: غزال به راحتی به مجنون توجهی نمی‌کند، مگر اینکه به یاد سگی که متعلق به لیلی است، احترامی نشان دهد.

برداشت: اگر نگین به زمین بیفتد، درخشش و ارزش خود را از دست نمی‌دهد، چون زمانی که فردی دانا و آگاه به هنر سخن با آن روبه‌رو شود، به ارزش واقعی‌اش پی خواهد برد و نامی بلند در مقابل آن می‌سازد.

برداشت: غرور او باعث می‌شود که در نماز به کسی سلام نکند، مگر اینکه اول کسی از جانب او سلام کند.

برداشت: هر کس که در دلش عشق می‌سوزد، مانند شمعی می‌سوزد و زندگی‌اش را به اشک و اندوه می‌گذراند.

برداشت: چه کسی می‌تواند از روزهای تاریک عمرش رهایی یابد، در حالی که کسی که دلش تیره است، حتی در روز روشن نیز نمی‌تواند از افکار شب و غم رها شود؟

برداشت: دنیا همچون زباله‌ای است که مخصوص افراد با نفس‌های پایین و پست است. این افراد چه فکری به حرام‌ها دارند، وقتی که خود را به چیزهای بی‌ارزش مشغول کرده‌اند؟

برداشت: هرگاه کار بدی از کسی سر بزند، پاداش کار نیک او ضرورتی ندارد. بنابراین چرا کسی باید به فکر انتقام گرفتن باشد؟

برداشت: حریص و طماع به خاطر یادآوری مرگ نگران می‌شود، زیرا خاک می‌تواند سرمه او را در چشمانش بگذراند و او را به دام بیندازند.

برداشت: اگر کسی در کنار حوادث بایستد و از مشکلات و سختی‌ها عبور کند، می‌تواند به مقام رضا و آرامش دست پیدا کند.

برداشت: اگر قلم مانند تیر از روی شوق به حرکت درآید، شگفتا که آیا می‌تواند احساسات و عشق مرا به طور کامل بیان کند؟