غزل شمارهٔ ۳۹۳۳

برداشت: مرگ چه ارتباطی به انسان‌های نابغه و با استعداد دارد؟ چرا باید مانند خورشید که به زوال می‌افتد، مورد نظر قرار گیرد؟

برداشت: وقتی شبنم از روی گل جدا شد و به زیر نور آفتاب رفت، دیگر چه دلیلی وجود دارد که کسی به فکر آینده و عاقبت کارها باشد؟

برداشت: جز این که آزادی‌اش را محدود کند، قفس چه رحم به پرنده‌ای که بالش شکسته است، خواهد داشت؟

برداشت: به قدری حرص و طمع در مردم، چه در ثروتمندان و چه در فقیران، افزایش یافته که حتی دریا با تمام گنج‌هایش از آنها می‌خواهد که سؤال کنند و خواسته‌هایشان را مطرح کنند.

برداشت: زندگی مانند بهار است و شادابی و خوشی مانند نغمه‌سرایی یک پرنده؛ که در نهایت، این خوشی‌ها را در آغوش می‌کشد و از آن لذت می‌برد.

برداشت: عمر طولانی یک انسان نادان چه فوایدی دارد؟ به مانند یک کرکس که می‌تواند هزار سال زندگی کند، اما در واقع هیچ دانش یا بینش مفیدی ندارد.

برداشت: گلی که در باغ سرشار از شادابی و نشاط است، باید برای جلب توجه دیگران، جان خود را فدای زیبایی‌اش کند.

برداشت: شکایت کردن از سرنوشت در واقع بی‌فایده است، چرا که هیچ انسانی حق ندارد با سایه خودش درگیر شود.

برداشت: به خاطر نافرمانی و بی‌شرمی عاصی، عذاب و جهنم به وجود می‌آید و او در حالت بی‌تفاوتی به دنبال تهیه مشروبات الکلی می‌رود.

برداشت: کسی که از پشت پرده به دنبال خواسته‌هایش می‌گردد، تنها به وسیله‌ای نیاز دارد که دیگری او را از حجاب و پنهان بودن بیرون بیاورد و نیازهایش را برآورده کند.

برداشت: عشق نمی‌تواند زاهد خشک را نرم و راحت کند. چقدر شراب قرمز می‌تواند بر یک ظرف سفالی تأثیر بگذارد؟

برداشت: تفکر در چگونگی و نیات ناپسند، مانند تلاش برای برداشتن آب از گلی است که زلال نیست و فقط باعث آشفته‌تر شدن ذهن می‌شود.

برداشت: خوش به حال کسی که مانند صائب، از سخن‌وری‌های افراد بزرگ بهره‌برداری کند و به دنبال کلمات و آثار میرزاجلال باشد.