غزل شمارهٔ ۳۹۳۲

برداشت: زیبایی و جلال او به قدری قدرت دارد که حتی چیزهای ممنوع را نیز در نظر ما مجاز و قابل قبول می‌سازد.

برداشت: زبان گل به خاطر عشق و احساس عمیق بلبل در آتش سوخت، نه این که خون ما در این مسیر نادیده گرفته شود و پایمال شود.

برداشت: آسمان نتوانست تحمل کند که عشق دل شکسته را در خود داشته باشد. این نشان‌دهنده‌ی عظمت و شدت احساسات و تلاش برای دوری از این ناراحتی است.

برداشت: هیچ نشانی از غرور بر روی این درخت جوان وجود ندارد، اما اگر غیرت و تعصب در کار باشد، حتی می‌تواند یک درخت بلند و تنومند را هم ضعيف کند.

برداشت: به خاطر شکسته شدن زیاد استخوان‌هایم، می‌ترسم که مانند سایه‌ای به پرواز درآیم و بال‌های فرشته هما را بشکنم.

برداشت: تلاش و آرزوی چیزی گاهی ممکن است بی‌نتیجه بماند. اگر کسی در طلب چیزی باشد و به هیچ پاسخ روشنی دست نیابد، بهتر است که صبر کند تا حقیقت خود را نشان دهد از این‌که بی‌خود و بی‌جهت در پی جواب باشد. در نهایت، خاموشی به بهتر است تا این‌که در پی سؤال بی‌پاسخ برود.

برداشت: صدای ستاره‌ها و حرکت آسمان به خاطر ناله و گریه ماست، و حال و هوای فاختگان با شور و شوق به وجود می‌آید.

برداشت: روح پرآشوب من نمی‌تواند آرامش پیدا کند، مگر این‌که به کمک استحکام و ثباتی، مانند لنگر، احساسات و شرایط نا مساعد را به حالت زلال و آرام درآورد.