غزل شمارهٔ ۳۹۲۹

برداشت: آه و ناله دل شکسته آن معشوق چه فایده‌ای دارد؟ مانند اینکه دریا در حال طغیانی است، ولی صدف هیچ کاری از دستش برنمی‌آید.

برداشت: به خاطر نزدیک بودن زلف آن محبوب، دل من همچنان در تنگنا مانده است و هیچ مشکلی از درونم برطرف نمی‌شود، حتی اگر دست لرزان و نگرانم بخواهد آن گره را باز کند.

برداشت: دو ابروی آن دختر بهشتی به مانند دو برگ سبز است که خون را در دل بهار به جریان می‌اندازد.

برداشت: دل من به اندازه‌ی صد چاک، به شدت در عشق دچار شده است و انگشتانم قادر نیستند تا زلف تو را بشمارند.

برداشت: کسی که دل دیگران را متوجه خود کند، نباید نگران شود که دامنش به خون شکار آغشته شود.

برداشت: خوردن شراب و سپس توبه کردن نشان‌دهنده نادانی است. چگونه ممکن است عقل آدمی به احساس پشیمانی رسد؟

برداشت: هیچ چیز نمی‌تواند زیبایی و شکوه تو را با خورشید مقایسه کند، چرا که آسمان خود را به خاطر تو به زمین خواهد آورد تا تو را بر دوش خود بگذارد.

برداشت: در آن جنگل که درختان دیگر نمی‌توانند میوه بدهند، ما چگونه می‌توانیم امید به برگزاری میوه و برگ داشته باشیم؟

برداشت: این بیت به این موضوع اشاره دارد که عداوت و کینه‌های بین انسان‌ها مانند دشنه‌ای است که تنها در دل سنگدل‌ها وجود دارد. بنابراین، انسان‌ها نمی‌توانند از حال و روز دیگران شکایت کنند، چون خودشان درگیر عداوت و دشمنی هستند.

برداشت: کدام دعا یا یاد می‌تواند به عظمت این یاد برسد که انسان بتواند نفس خود را بشمارد؟