غزل شمارهٔ ۳۹۲۶

برداشت: دل زمانی که در آتش عشق تو بسوزد، با اشک شادی خود می‌تواند به حالت مستی و سرخوشی برسد.

برداشت: آه از این که نوشیدنی معجزه‌آسا را پیدا نمی‌کنم که بتواند چشمان بازیگوش و بی‌رحم تو را به خواب ببرد.

برداشت: وقتی تو در آینه به خودت نگاه می‌کنی، صحنه‌ای شگفت‌انگیز می‌بینی که خورشید نیز به تماشای خود می‌نشیند.

برداشت: عذاب و رنجی که از محبت واقعی به دل رسیده، تنها با تسکینی مناسب قابل درمان است، همچنان که زخم ناشی از عطر خوشا به مرهمی خاص نیاز دارد.

برداشت: به من که با کلمات تلخ صحبت می‌کنم، با محبت و مهربانی بگو تا بتوانم از این حالت بی‌خود شدن خارج شوم؛ چون بلبل می‌تواند با گلاب و شیرینی خود را بهبود بخشد.

برداشت: این جمله به این معناست که مانند کسی که در بهار از نوشیدن شراب توبه می‌کند، نمی‌توان به راحتی و به سرعت از اشتباهات و گناهان گذشته گذشت یا برطرف کردن عواقب آنها را آسان فرض کرد. به عبارت دیگر، در کارها و تصمیمات، باید عمیق‌تر فکر کنیم و نتایج آن را به خوبی در نظر بگیریم.

برداشت: موهای زیبای تو به قدری دلربا و فریبنده است که حتی کسانی که موی خود را مرتب کرده‌اند، به زیبایی و جلوه‌گری آن حسادت می‌کنند.

برداشت: دل کسی که هر روز با چشم‌های تو روبه‌رو می‌شود، از خیال و عشق تو به شدت آشفته و پریشان می‌شود، حتی اگر در اطراف او، کاروان‌ها و جمعیت‌های زیادی در حال حرکت باشند.

برداشت: کسی که عقلش بر او غلبه دارد، در حرم باید به دنبال قبله بگردد و آنجا را انتخاب کند که بتواند از زیبایی چهره‌ی تو بوسه بزند.

برداشت: در مورد توبه صحبت نکن، زیرا غفلت صائب از آن زمان گذشته که بتواند به فکر درست بیفتد.