غزل شمارهٔ ۳۹۲۳

برداشت: چه خوشی بزرگی است که به من اجازه دهند با دهن او سخن بگویم و از او خواسته‌های خود را بیان کنم.

برداشت: اگر به من اجازه دهند، با تمام قوا و تلاش خود، می‌توانم تمام زمین را به زیر پای خود بریزم و به عرش برسانم.

برداشت: افرادی که در زندگی با شکست مواجه شده‌اند، مانند مومیایی هستند. اما چه خوب است دلی که بتواند به لذت و زیبایی آن زلف پرشکن اعتماد کند و دل بسپارد.

برداشت: در این باغ، ثمره‌ها و نعمت‌ها به دستانی می‌رسد که مانند شکوفه، به هر خار موجود در دنیای خود زیبایی و نیکی می‌بخشند.

برداشت: اگر آنها به خاطر فشار و تنگنا به سر نواسان جان‌ها لطمه بزنند، باید در عوض آزادی و وسعتی مانند گلزار را برای خود فراهم کنند.

برداشت: به خودت آسیب نرسان، زیرا این عقیق، که از دستان تو ساخته شده، تمام هستی‌اش را از خون خود به دست آورده و در دل کوه زندگی می‌کند.

برداشت: هنوز به درستی حق صحبت را ادا نکرده‌اند، اما هزاران گوهر و ارزش وجود دارد که اگر یک کلام درست گفته شود، بسیار ارزشمند خواهد بود.

برداشت: اگر به طوطی ما اجازه صحبت بدهند، زبان سخن‌سرایان برای ما بسیار شیرین و جذاب خواهد بود.

برداشت: این جمله به این معناست که شمع‌ها که نماد روشنی و نور هستند، وقتی که برای دیگران روشنایی می‌دهند و به انجمن‌ها و جمع‌ها زندگی و نور می‌بخشند، واقعاً ارزشمند و سرافراز می‌شوند. به عبارت دیگر، کسانی که زندگی و انرژی خود را برای خدمت به دیگران صرف می‌کنند، به نوعی مقام و اعتبار می‌یابند.

برداشت: در عمق چاه زنخدان، صائب به جز از زلف بلند او، نمی‌توانم کمکی بگیرم.