غزل شمارهٔ ۳۹۲۱

برداشت: در جایی که پادشاه به هر فقیر و بی‌کس عطا می‌کند، چه ارزشی دارد که ما هم همان را دریافت کنیم.

برداشت: سعادتی که منشا آن از ابتدا وجود داشته و همواره در حال حرکت است، متفاوت است از سعادتی که از سر لطف و عنایت پرنده‌گان به ما می‌رسد.

برداشت: شما فریب افراد بخیل را نخورید، زیرا آن‌ها شما را مورد استفاده قرار می‌دهند تا خودشان به دادن هدیه‌های کوچک بپردازند.

برداشت: اگر هزار پیراهن گل به خارها بدهند، چه اتفاقی می‌افتد اگر دل شکسته‌ای به ما هدیه شود؟

برداشت: در شکایت از سرنوشت خود نکن، زیرا این کار باعث می‌شود که خود را بیش از حد ببینی. اگر به تو خوشی دهند، مانند وقتی که به آینه نگاه می‌کنی و خود را می‌بینی.

برداشت: اگر به تو دربسته‌ی بهشت هدیه دهند، اینقدر نیست که گوشه‌ای از عالم خوشنودی را به تو بدهند.

برداشت: اگر در سختی‌ها مانند غنچه تحمل کنی، از درد و رنج خود نجات می‌یابی و به تو نیز راهی برای گشودن گره‌هایت داده خواهد شد.

برداشت: آسمان مانند تخته‌ای است که به دست مؤمنان می‌چرخد و آنچه را که اراده کنند، به آنها قدرتی در دعا می‌دهد.

برداشت: بدن خاکی و محدود خود را زیر و رو کن، صائب، چون در عوض می‌توانی جهانی از معرفت و زیبایی را به دست آوری.