غزل شمارهٔ ۳۹۲۰

برداشت: کسانی که از خودشان به حقیقت و آگاهی رسیده‌اند و به درون خود نگاهی عمیق دارند، موفق و نجات‌یافته‌اند. آن‌ها از مشکلات و ناخوشی‌های دنیای بیرون فاصله گرفته‌اند و در راهی درست گام برمی‌دارند.

برداشت: از دل خود آرزوهای بیهوده را دور کن، زیرا زیبایانی که به دل می‌نشینند، به کسانی نیاز دارند که بی‌توجهی و ناخالصی را از خود دور کرده باشند.

برداشت: مردانی که در مقام رضایت و تسلیم به شرایط زندگی استوار و ثابت قدم هستند، از یاد بهشت و آرزوهای آن بی‌نیاز و فارغ‌اند.

برداشت: اگر تمام دنیا را به یک نوازنده‌ی خوش صدا بدهند، او باز هم از تلاش و کوشش خودش شرمنده خواهد بود.

برداشت: چه اتفاقی می‌افتد اگر گروهی که سوار بر موضوعات مهم هستند، به زیر پای خود نگاه کنند؟

برداشت: کودکان باهوش و نابالغی که فقط در زیبایی‌های ظاهری غرق شده‌اند، از درک عمیق و واقعی زندگی بی‌بهره‌اند.

برداشت: افرادی که در این روزگار در آرامش و سکون زندگی می‌کنند، از وقایع و حوادثی که پیش آمده چیزهایی شنیده‌اند.

برداشت: اهل هنر و زیبایی از تغییرات و دگرگونی‌ها نمی‌ترسند، چرا که مانند آبی که در آینه قرار دارد، در ثبات و آرامش به سر می‌برند.

برداشت: افرادی که از درد و رنج خود غافلند، مانند شمعی هستند که در شب اشک می‌ریزد و همیشه در ناپیدایی و افسردگی به سر می‌برند.

برداشت: آنان که از گذر زمان و زودگذری عمر آگاهند، مانند نسیم بهار مشکلات را آسان می‌کنند و راه‌گشا هستند.

برداشت: گروهی وجود دارند که با خیالپردازی و رویاپردازی به مسائل ساده و سطحی فکر می‌کنند و در واقع از واقعیت‌ها غافل هستند.

برداشت: خوبرویانی که در جناغ فراموشکارند، مانند بهشت روی زمین هستند.

برداشت: اگر افرادی که دانش و نظر دارند، به مقام و قدرت برسند، جایگاهشان مانند رد پای یک خاکی خواهد بود.

برداشت: همچون دانه‌ای که در آتش سوخته، ستاره‌های سوخته نیز از پرورش در بهار تازه شرمنده هستند.