غزل شمارهٔ ۳۹۱۹

برداشت: چرا از بهشت که نعمت‌های فراوان دارد خوشحال شوی، در حالی که مانند کودکان به شیر در جوی آب راضی می‌شوی؟

برداشت: اگر تو از خداوند در هر دو جهان راضی و خرسند باشی، باید بدان که تو خود را به مانند ماه در زندانی از چاه قرار داده‌ای.

برداشت: مبادا مانند سکندر در این تماشاخانه، به خاطر زیبایی بدنی که در آبگینه است، از آب زندگی خوشحال شوی.

برداشت: خوشبختی جاودانی بدون هیچ مانعی درخشید. پس چرا زیر سایه‌ی پرنده‌ای خواهی بود که تو را راضی نمی‌کند؟

برداشت: اگر بخواهی بهشت را به طور قطعی به دست آوری، باید ابتدا در دنیا به مقام رضا و خرسندی برسی.

برداشت: اگر در زندگی با مشکلات و شکست‌ها مواجه شوی، بدان که در هر بار افتادن، فرصتی برای پرواز دوباره به تو داده می‌شود. اگر با توکل به سرنوشت و قضا و قدر به پیش بروی، خوشحال خواهی شد.

برداشت: تو به دوری از آشناها عادت کرده‌ای و نمی‌توانی با یک آشنا به راحتی رابطه برقرار کنی.

برداشت: نگاه خود را مانند نرگس از پایین نبر، بلکه باید بابت همین نگاهِ پایین از چشم خود خوشحال باشی.

برداشت: اگر در زندگی‌ات از همه سوی درها به رویت باز شود، اما از عشق به درد و رنج دچار شوی، باید خوشحال باشی.

برداشت: اگر در خواب آرام و زیبایی چهره‌ات را ببینم، همچون چشم‌های کسی که به قربانی شدن راضی شده، اگر بدون هیچ انتظاری باعث خوشحالی من شوی.

برداشت: اگر مانند نرگس آسیب‌دیده، به دانش و آگاهی دست یابی، و از درد و رنج خود آگاهی یابی، در آن صورت اگر به درمان و بهبودی برسی، موجب خوشحالی تو خواهد بود.

برداشت: اگر از فکر تأمین روزی نگران نباشی، و به خاطر دلت خوشحال شوی، آرامش بیشتری خواهی داشت.