غزل شمارهٔ ۳۹۱۸

برداشت: وقتی دل شوق سفر به اصفهان به تپش درمی‌آید، اشک‌ها به مانند خون از مژگان ریخته می‌شوند.

برداشت: آه که بلبل شاداب و سرمست، نتوانست خود را از دام دوری برهاند و فقط یک بار می‌خواهد در گلستان خوش بگذرانند.

برداشت: کسی که به باغبان آسیب می‌زند و به خاطر زخم‌های خود، گل‌ها را می‌آزارد، سزاوار نفرت و ننگ است.

برداشت: باد صبا باعث می‌شود که زیبایی چمن نمایان شود، اما پس از دو روز، گلی که خار خورده باشد، به باغبان آسیب می‌زند.

برداشت: از حرف‌ها و سخنان دشمنان زمان، مشکلاتی به وجود می‌آید که حتی پرندگان زیبا را وادار می‌کند تا سنگی به جای جواهری مثل سرمه بردارند.

برداشت: صبح که می‌نشیند، رنگ سرخ آفتاب از خون شفق پر می‌شود. این عذاب کسی است که در این دنیا طعم خوش زندگی را تجربه کرده است.

برداشت: من چهره‌ای دارم که مانند آفتاب در فصل خزان، هزاران لبخند رنگارنگ به زعفران می‌زند.

برداشت: ماه عید به زیبایی خود می‌بالد و من از تو می‌خواهم که با نگاهی فریبنده، به این زیبایی قدرتی ببخشی.

برداشت: اگر کسی در دلش عشق مرا داشته باشد، می‌تواند به راحتی احساسات و عشق خود را بیان کند و هیچ چیز نمی‌تواند مانع از ابراز این عشق شود.

برداشت: اگرچه لبان من تلخ است و در کلامم چیزی شیرین نمی‌گویم، اما اگر باد مانند غنچه بر دهانم بوزد، باز هم حرفی نخواهم زد.

برداشت: ای کمند جذبه، دست مرا بگیر. این تاک جوان و پرشور چقدر روح من را تحت تأثیر قرار می‌دهد و می‌تواند جانم را بسوزاند.

برداشت: من به خاطر دشمنی که به من آسیب می‌زند، از خودم انتقام نمی‌گیرم و خودم را مسبب دردسر نمی‌کنم.

برداشت: دولت صائب از هند بازگشت و به راحتی در بازار اصفهان جولان می‌دهد.