غزل شمارهٔ ۳۹۱۶

برداشت: خوش به حال کسانی که با عشق زندگی می‌کنند و در تلاشند تا زمین خود را با تدبیر و فکر آسمانی بسازند.

برداشت: برخی افراد هستند که با روح و جان خود از دنیا فاصله می‌گیرند و به نوعی زندگی خود را به یک تکه چوب در دریای وسیع تشبیه می‌کنند.

برداشت: افرادی که به لذت‌های غذایی و نوشیدنی توجه دارند، از نگرانی‌ها و دغدغه‌ها به دورند و این در حالی است که دیگران به دل‌های غمگین و پریشان خود می‌پردازند.

برداشت: اگر بخواهم سایه‌ای که بر روی زمین می‌افتد را از پرنیان درست کنم، حتی اگر پرنده‌ای مرا به استخوان‌هایش سیر کند.

برداشت: افرادی که سبک‌روح و آزاداندیش هستند، به‌دنبال راه‌های نو و تازه می‌گردند. حتی اگر برای مدتی کوتاه در این دنیای خاکی و محدود قرار بگیرند، همچنان به جستجوی مسیرهای جدید ادامه می‌دهند.

برداشت: بهتر است افرادی که نمی‌توانند از زخم‌ها و سختی‌های زندگی عبور کنند، تلاش کنند که با یادآوری زیبایی‌ها و شادی‌ها، به زندگی ادامه دهند. این کار برایشان سودمندتر است تا اینکه در فکر و یادآوری درد و رنج باقی بمانند.

برداشت: در مقابل جریان زمان، باید قدرتی مشابه کمان داشته باشیم تا بتوانیم با دشواری‌ها و چالش‌ها مقابله کنیم.

برداشت: افرادی که با بخشش و مهربانی به دیگران آرامش می‌بخشند، می‌توانند از یک لحظه شادی، جهانی بزرگ و بی‌پایان بسازند.

برداشت: من هیچ‌گونه کدورتی در دل خود نمی‌گذارم، حتی اگر قدرت مطلق و آزادی عمل کامل به من داده شود.

برداشت: بهتر است که برای تو، مانند هدفی که تیرها از هر سو به سمتش پرتاب می‌شوند، مراقب و آماده باشی.

برداشت: اگر افراد بی‌پول و ناتوان به خاطر نزدیکی به کاروان، از صدای جرس ناله کنند، کسی به خود زحمت نمی‌دهد که خجالت بکشد یا احساس شرمندگی کند.

برداشت: خاموشی بر آن دسته از مردم نادرست است، زیرا آن‌ها می‌توانند از زبان خود به نفع دیگران صحبت کنند و کارهای مردم را به تصویر بکشند.