غزل شمارهٔ ۳۹۱۵

برداشت: سخنوران در این باغ، هنر خود را با نواهای زیبای کلام به نمایش می‌گذارند، و همین آوازها همچون شعله‌هایی شعله‌ور است که نشان‌دهنده‌ی شور و حرارت درونی آن‌هاست.

برداشت: به افراد ضعیف و شکست‌خورده نباید با نگاه تحقیرآمیز نگریست، زیرا آنها هم می‌توانند آموزنده و عبرت‌آموز باشند و در درونشان نیرویی بزرگ نهفته باشد.

برداشت: چگونه گروهی می‌توانند کاسه‌ای پر از زهر مرگ را بنوشند در حالی که به یادگیری نادرست از نعمت‌ها و نازش‌ها مشغولند؟

برداشت: افرادی که در شب جمعه دعا می‌کنند، به خوشحالی و کامیابی می‌رسند؛ مانند جماعتی که در دل شب، با دل‌های پاک و نیکو، به معشوق خود نگاه می‌کنند.

برداشت: عشق و زیبایی نگاهت را بکش، چون هیچ چیزی دلپذیرتر از زیبایی‌هایی که در شیراز وجود دارد، نیست.

برداشت: افراد گذشته با عبور از سختی‌های مرگ، راه را برای افراد حاضر هموار کرده‌اند و گویا جریان زندگی مانند سیلی است که برای خانه‌سازی و ادامه زندگی، پل‌های لازم را می‌سازد.

برداشت: افرادی که فقط در ادعاهای خود به بزرگی و بلندی می‌بالند، هرگز به اوج گفت‌وگو و فهم عمیق نمی‌رسند.