غزل شمارهٔ ۳۹۱۴

برداشت: هرچند که من از خاک و زمین کمتر هستم و برای دیگران بی‌اهمیت به نظر می‌آیم، اما از وجود من نور و درخشندگی عشق و زیبایی‌های آسمانی را می‌گیرند.

برداشت: مراقب باش که در دنیای عشق، عاشقان دیوانه با نگاه‌هایشان دلبری را گرفتار می‌کنند.

برداشت: بسیار عجله نکن، زیرا نمی‌توان از آفتاب توقع سایه داشت. همچنین، زیبایی و جذابیت را نمی‌توان از چهره‌ی ماه انتظار داشت.

برداشت: دست از شب بردار، زیرا دل‌های جوان و تازه‌گل صبحگاه را با نفس خود می‌گشایند و شکوفا می‌کنند.

برداشت: به خود نبال که به خاطر پاکی و عفت خود، بر بیگناهان ببالاوری، زیرا در سرزمین بخشش و کرامت، بیگناه‌ها به راحتی مورد توجه و پذیرایی قرار می‌گیرند.

برداشت: به ضعف و ناتوانی افرادی که مشکلات زیادی دارند، بی‌توجه نباش و آن‌ها را دست کم نگیر، چرا که آن‌ها می‌توانند در برابر مشکلات بزرگ و حوادث ناگهانی مقاومت کنند و از خود دفاع کنند.

برداشت: چگونه می‌توانی انکار کنی که خطا کرده‌ای، در حالی که افرادی که حساب و کتاب را نگه می‌دارند، از حرکات و رفتار تو گواهی می‌گیرند؟

برداشت: نایبان انصاف، افراد ثروتمند و قدرتمند، درد و رنج من را کوچک و ناچیز می‌انگارند و به راحتی از آن می‌گذرد.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت چهره‌ات، کسانی که به دنبال آرامش و آسایش هستند، در روز قیامت به نور و روشنی آن روز پناه می‌برند.

برداشت: بگذارید بگویم که افرادی پرشور و شتابان همچون برق به سرعت می‌گذرند، اما آن‌ها هم از نشانه‌های کوچکی مانند رد پای چراغی در مسیر بهره‌ می‌برند.

برداشت: ظالمانی که به مظلومیت دیگران توجه می‌کنند، وقتی غافل از حقیقت هستند، در برابر آینه‌ای که حقیقت را نشان می‌دهد، احساس تاسف و اندوه می‌کنند.

برداشت: به اندازه‌ای که از خود پایین بیایی، می‌توانی سربلند باشی. افراد با ارزش و عزیز از پایین‌ترین وضعیت‌ها خود را بالا می‌کشند.

برداشت: درد و دل ما از سوی زیبارویان کمتر از شکستن کلاه نیست.