غزل شمارهٔ ۳۹۱۲

برداشت: آنان که دل‌های سبکی دارند و از غم‌های زمانه بی‌خبرند، مانند دامن آسمان هستند که از درد خارها بی‌خبرند.

برداشت: دنیا برای کسانی که بینش روشنی دارند، به وضوح دیده می‌شود، اما ستاره‌ها از غبار موجود در آسمان بی‌خبرند.

برداشت: گروهی از مردم که بی‌پروا و بی‌ملاحظه به خرج کردن مشغولند، از انتقاد و سنجش رفتارهای روزانه‌شان غافل‌اند.

برداشت: در میان جمعیتی که مشغول نوشیدن باده هستند، هیچ‌کس از سوزی که صبح‌گاه به وجود آمده خبر ندارد و در عالم خواب و بی‌خبری به سر می‌برند.

برداشت: افرادی که از زندگی در جامعه جهانی خوشحال هستند، احساس نمی‌کنند که چقدر اختلافات و تفرقه‌های موجود در دنیا می‌تواند بر آنها تأثیر بگذارد.

برداشت: در این دنیا، مانند آیینه‌ای که توسط هنرمندان سیاه‌کار نقش‌برچیده شده، مردم از حال و هوای خوب و بد روزگار بی‌خبرند.

برداشت: گروهی در جهان وجود دارند که به خاطر خوشی و شادی زندگی، از قید و بندهای عادی و روزمره رها شده‌اند و در دنیای خود غرق هستند، بدون آنکه به گذر زمان توجهی داشته باشند.

برداشت: چه نعمت بزرگی است که این چشم‌های کوتاه‌نگر از زیبایی‌های سرانجام انتظار، بی‌خبرند.

برداشت: در فصل بهار، افرادی که داغدار هستند، مانند لاله‌ای با دل شکسته، از درد و رنج خود بی‌خبرند و فقط زیبایی‌های زندگی را می‌بینند.

برداشت: مثل سروهایی که مردم آزاد در دنیا هستند، صائب از تغییرات فصل‌ها و دگرگونی‌های مشکلات بی‌خبرند.