غزل شمارهٔ ۳۹۱۱

برداشت: افرادی که به دقت گوش می‌دهند و عقل خود را به کار می‌برند، مانند صدفی در دریا هستند که می‌توانند با وجود سکوت خود، انبوهی از گوهر و ارزش را با خود به همراه داشته باشند.

برداشت: به زمان خود با صحبت کردن و در گفتگوها غفلت نکن، زیرا بهره‌وری و زیبایی سخن از سکوت و آرامش جاری می‌شود.

برداشت: این دسته از مردم می‌توانند در این باغ زیبا بگردند، زیرا مانند غنچه‌ها سخن می‌گویند و شنوندگی دارند.

برداشت: چنان مجذوب و شیفته شده‌ام که اگر کسی دیگر نیز از خود بی‌خود شود، من از حال و هوش خود کاملاً خارج می‌شوم.

برداشت: غبار صدف‌ها نشان‌دهنده‌ی ارزش و اهمیت وجود است و شراب عاشقانه و فیضی که از آن می‌نوشند باعث می‌شود که دوستان و همراهان ناکامی‌ها و دردها را فراموش کنند.

برداشت: من تا زمانی که در دنیای خوشی‌ها هستم، به بهشت نخواهم رسید و تنها در روز جزا خواهد بود که مرا بر دوش می‌برند.

برداشت: مهر بر لب دریا گذاشته‌ای و از غم و درد به شدت دچار پریشانی شده‌ای. دیوانگان چه شور و اشتیاقی دارند!

برداشت: من از نوشیدن شراب ناب به حدی به وجد می‌آیم که اگر ساقی جلوه کند، همه هوش و حواسم را از دست می‌دهم.

برداشت: عاشق همچون بلبل، در میهمانی دیگران دلش را در میان می‌برد، مانند بلبل که به مغازه گل‌فروش می‌برند.

برداشت: زیبایی تو به قدری مسحورکننده است که خود را فراموش کرده‌ای. مگر اینکه از دنیای خودت بیرون بیایی و به دیگران نشان دهی.

برداشت: کجاست نوازنده‌ای که آهنگی بسوزاننده و پرشور برای ما بنوازد، تا زاهدان هم با شگفتی گوش به آن دهند؟