غزل شمارهٔ ۳۹۱۰

برداشت: سمن‌بران به زیبایی و نازکی میوه‌هایی هستند که در لب آبدار مانند مروارید جلوه‌گری می‌کنند. اما چهره آنها بر اثر محبت و دلدادگی عاشقان، از زیبایی و شادابی، بیش از حد معمول می‌درخشد.

برداشت: به چهره‌های زیبا نگاه نکن که شاید دل‌ها را به درد آورند و چشمانشان پر از اشک باشد.

برداشت: در پایان، هیچ چیزی از مفاسد و پلیدی‌های دنیا باقی نخواهد ماند، همان‌طور که افراد بی‌رحم و سخت‌دل در برخورد با یکدیگر به سختی و شکستن می‌افتند.

برداشت: آنها درباره عیب‌های کوچک و پنهان دیگران اطلاع دارند، اما به اندازه‌ای که از خودشان بی‌خبرند درباره این مسایل هم خبر دارند.

برداشت: نفس انسان مانند صبح، با صفا و روشن است. افرادی که سبک‌سر و بی‌خیال هستند، از واقعیات و دشواری‌های زندگی اطلاعی ندارند و از مسیرهای طولانی آگاه نیستند.

برداشت: به نور شمعی که بر مزار گذاشته شده، سوگند می‌خورم که مردگان از این زندگان بی‌اثر بهترند.

برداشت: به کسانی که در آتش عشق سوخته‌اند و دچار درد و رنج هستند، اهمیت بده و ارزش حضور آن‌ها را بدان. چرا که افرادی که در اوج شادی و روشنایی به سر می‌برند، مانند ستاره‌های صبحگاهی هستند و زودگذرند.