غزل شمارهٔ ۳۹۰۸

برداشت: اگر رازهای درون من از چهره‌ام نمایان شود، تمام مردم همچون خورشیدی که در آسمان است، از من روی خواهند گرداند و دیگر به من نخواهند نگریست.

برداشت: عشق را طوری رفتار نکن که به حالت خودت بی‌توجه باشد. این رابطه دوستی نیست که به راحتی از آن کنار بروی و دست برداری.

برداشت: از نگاه حسودان و تماشاچیان غافل نباش، زیرا زیبایی‌ها و جلوه‌های فرح‌بخش همچون رنگ شراب از چهره‌ها نمایان می‌شود.

برداشت: بخاطر شرم و حیا از دیدار دوستان، من به حالتی خاص در آمده‌ام. حالا از خودم می‌پرسم چرا دیگران نمی‌فهمند که من چگونه با دوری از محبوبم احساس می‌کنم و چرا آنهایی که در زندگی‌ام بودند، مرا در این سختی تنها گذاشته‌اند.

برداشت: اگر به جمع اهل علم و دین برسی، به صائب بگو که سهم ما را از شراب بردارند.