غزل شمارهٔ ۳۹۰۶

برداشت: هزار رنگ و طرح متنوع و متفاوت به فعالیت ما پرداختند، اما چه تأثیری بر آینه صاف و بی‌دردسر ما داشتند؟

برداشت: به بهانه‌ای که زخم‌های دل را نمایان کنند، از ما کارهایی انجام دادند که نشان از دردهای عمیق ما دارد.

برداشت: به خاطر خرابی و بی‌حالی ما، ناامیدی مانند سیلی به وجود آمد. روزی که خاکساری و ضعف ما را به حصاری تبدیل کردند، وضعیت بدتر شد.

برداشت: دامن ما به خاطر سنگینی ملامت‌ها و سرزنش‌ها، مانند دامن کوه شده است.

برداشت: چشمان عالمان هنوز پر از زیبایی‌هاست، زیرا از آن نگرش و دیدی که به خاک و غبار ما داشتند، به دریای گرانبهایی دست یافته‌اند.

برداشت: چشمِ آرزوی ما به اندازه‌ی دو قطره اشک است، حتی اگر تمام ارزش‌های دو دنیا را برای ما تقدیم کنند.

برداشت: در این جا، شاعر از زیبایی و عطر گل شب صحبت می‌کند که به او لذت و بهره‌ای می‌دهد. این عطر و زیبایی که مخصوص شب است، به مانند یک هدیه یا نعمت برای کسی که شب را بیدار مانده، به حساب می‌آید. در واقع، او می‌گوید که این زیبایی‌ها و لذت‌ها به ما رسیده و ما را مسرور کرده‌اند.