غزل شمارهٔ ۳۹۰۵

برداشت: صبح وقتی که چهره خورشید را با رنگ سرخ شستند، بخت من را هم از آب آسمانی شستند.

برداشت: صورت خود را از غبار وابستگی پاک کن مانند آفتاب، زیرا که گرد و غبار پنبه‌ حلاج را با خون شستند.

برداشت: در روز قیامت، افرادی که با رویی خندان و شاداب به باده نوشی مشغول بوده‌اند، چقدر با افتخار و دلنشین به نظر خواهند رسید.

برداشت: کبوتر از چاهی خبر آورد و به بابل رساند. همه‌ی مردم بابل از جادوگری و فریفتن دست برداشتند و دیگر فریب نمی‌خورند.

برداشت: امشب همه با هم نشسته‌اند و معرکه‌ای به پا کرده‌اند. در این حال، از سر من به خاطر افکار پیچیده‌ام، عقل و درک را کنار گذاشته‌اند.

برداشت: سخن و کلام تو، ارزش و مقام را از روح و ذاتی که داری به دست آورده است و هم‌اکنون زیبایی شعر را با آب و مروارید شستشو داده‌اند.