غزل شمارهٔ ۳۹۰۴

برداشت: خوشا به حال کسانی که به آرزوهای خود دل سپرده‌اند و به خاطر آنها با درد و اشک، مسیر رسیدن به آن را هموار کرده‌اند.

برداشت: در اینجا، عده‌ای با دل‌ها و استعدادهایی سرشار به دنیایی محدود و بسته می‌شوند، به گونه‌ای که نعمت‌های بهشتی را که در دسترس است، نمی‌توانند تجربه کنند.

برداشت: برای حل دردسرهای خود دست به کار نشوید، چرا که پزشکان برای درمان، به چوب و صندل نیاز دارند و این نشان می‌دهد که کارها همیشه به راحتی انجام نمی‌شود.

برداشت: در کجا می‌توان صبح امید را پیدا کرد، در حالی که هر کس که از رحمت خداوند بهره‌مند شده است، به زخم‌هایش بیدار می‌شود؟

برداشت: نژاد و سرشت من از فضایی خنثی و بی‌طرف است، اما به زور و با سختی مانند شبنم به رنگ و بوی خاصی آغشته شده‌ام.

برداشت: کجا می‌توان به دریا رسید افرادی که ذاتشان سرد است و آب‌ تند خود را در هزار جوی کوچک جمع کرده‌اند؟

برداشت: من به گرد و غبار تبدیل شدم و مانند کبوتر در قید و بند هستم. چه روز سختی بود که حلقه‌ای بر گردنم گذاشتند.

برداشت: شراب خالص و باکیفیت، بخشنده و نعمت خداوندی است برای بندگان humble و خاکی که از سر شوق و عشق، زبان خود را به خاطر احترام به درگاه معشوق بسته‌اند.

برداشت: افرادی که به آبروی خود اهمیت نمی‌دهند و در پی خوشی و لذت‌های دنیوی هستند، بدون هیچ زحمتی از نعمت‌های بهشت بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: اگر به خاطر نعمت‌های گوناگون تو را ساکت کردند، من به قدری غمگین شدم که نمی‌توانستم حتی گریه کنم و این درد در گلویم مانده بود.

برداشت: دل‌هایی که به آرزوهای نارس و نابالغ دل بسته‌اند، مانند سنگی هستند که هیچ‌گاه به پختگی و رشد نمی‌رسند.

برداشت: افرادی که به درد و دل ما توجه نکردند، درهای دل خود را بستند و به سادگی به زندگی خود ادامه دادند.

برداشت: کسانی که به جستجو و کاوش پرداخته‌اند و دلیرانه پیش رفتند، زیر خاک نمی‌مانند و یادشان فراموش نخواهد شد.

برداشت: سکوت کن و به طوطی‌ها نگاه کن، زیرا آن‌ها جز زندان چه لذتی از صحبت کردن دارند؟