غزل شمارهٔ ۳۹۰۰

برداشت: مردم غافل و بی‌خبر که در چنگال دنیا و وسایل آن گرفتارند، در نظر افرادی که قلبی بیدار و آگاه دارند، همچون تصویر و سایه‌ای در دنیای خواب و خیال به نظر می‌آیند.

برداشت: اگر کسی از خود هیچگونه اطلاعی نداشته باشد، چه فایده‌ای دارد که در ظاهر خود را به حیواناتی مثل سمور و سنجاب شبیه کند؟

برداشت: مانند خون مرده که با چاقو تکان نمی‌خورد، کسانی که در نرم بستر خوابیده‌اند، به هلاکت و نابودی دچار می‌شوند و در خواب به سر می‌برند.

برداشت: از سادگی و بی‌خبری دیگران سوءاستفاده نکن، زیرا حتی در هنگام شکست و مشکلات، آن‌ها مانند امواج دریا بی‌تاب و پرجنب و جوش خواهند بود.

برداشت: اگر عابدان و زاهدان به میخانه نمی‌روند، باید از آینه‌داران عالم شرمنده باشند.

برداشت: موج‌های لطیف دریا نمی‌توانند به جوهر دریا تبدیل شوند؛ همان‌طور که علف و درخت نمی‌توانند به حیاتِ واقعی بدل شوند. همه‌ی این‌ها در مسیر سیلاب قرار دارند و به نوعی از قهری طبیعی رنج می‌برند.

برداشت: آنانی که به این دریا نزدیکند، از حال و هوای آن خبر دارند و کسانی که در عمق آن غوطه‌ورند، مانند گرداب در زیر آب هستند و چیزی از آنچه در سطح دریا می‌گذرد نمی‌دانند.

برداشت: افراد ساکت و آرام را به خاطر نداشتن دانش و تجربه نگو که مانند کوزه‌هایی هستند که رویشان بسته است، اما درونشان پر از شراب ناب است.

برداشت: چشم‌های کسانی که به حقیقت و معنویات توجه دارند، مانند مکانی برای عبادت تبدیل شده‌اند و این افراد که از دنیا و خودخواهی‌هایشان خالی شده‌اند، به معنای واقعی به نماز و توجه به خدا مشغول‌اند.

برداشت: در دنیای امروز، تقلید و پیروی از دیگران به اندازه‌ای فراگیر شده که مانند سنگی بر سر راه افراد قرار گرفته است. در غیر این صورت، حتی کارهایی ساده و معمولی مانند بستن زنار و تسبیح نیز به سختی انجام می‌شد.

برداشت: به دوستی و نزدیکی با مردم دل خود را مشغول نکن، زیرا وجود انسان‌ها مانند آینه‌ای است که زود و زود دچار تغییرات و نوسانات می‌شود.