غزل شمارهٔ ۳۸۹۹

برداشت: سبکسر و آزادگان از زیر آسمان برخاستند، مانند تیرهایی که از کمان به سمت راست پرتاب می‌شوند.

برداشت: چطور ممکن است که آن‌ها بتوانند به‌سرعت قامت خود را راست کنند، در حالی که سبزه‌ها از روی سنگ‌های سخت و محکم روییده‌اند؟

برداشت: گرفتن افرادی که مهر و عاطفه در دل دارند و به شدت تحت تأثیر احساسات خود هستند، کار آسانی نیست. آنها از عمیق‌ترین دردها و مشکلات جهان آگاهند و از آن رنج می‌برند.

برداشت: هر روز افرادی پرشور و پرجوش و خروش در جستجوی تو هستند، مثل اینکه خورشید به دور زمین می‌چرخد.

برداشت: کدام گل زیبا و باوقار است که به خاطر زیبایی‌اش، بلبل‌ها همه از بغل آن خارج شده‌اند و آواز می‌خوانند؟

برداشت: به دل نبند به زیبایی‌های فریبنده و بازیگوش افرادی که مانند بت‌ها هستند، زیرا در دل شب، دل‌ها همچون آهوانی وحشی به آسمان خواهند رفت و امیدی به علاقه‌مندی وجود نخواهد داشت.

برداشت: اگر بخواهیم برای کسانی که در صدر نشسته‌اند، برابری و عدالت را در نظر بگیریم، همین کافی است که آن‌ها از درگاه حق خارج شده‌اند.

برداشت: نسیم صبح را برای افرادی که در خواب عمیق هستند، مانند قصه‌ای خیالی و غیرواقعی تصور می‌کنند.

برداشت: مانند شانه‌ای که در حرم زلف爱的 دست‌های جمعی را مرتب می‌کند، این افراد که هزار زبان دارند اما قادر به بیان احساسات خود نیستند، در کنار هم گرد آمده‌اند.

برداشت: گروهی که ساکت و خاموش‌اند، مانند صدف‌هایی هستند که از دریا بیرون آمده و با لب‌های پر از گوهر به نمایش گذاشته‌اند.