غزل شمارهٔ ۳۸۹۷

برداشت: مؤمنان و دینداران با شب و روز زندگی خود را پیش می‌برند و در ذهنشان همیشه یاد زلف و چهره‌ی آن معشوق وجود دارد.

برداشت: با اشک دل، خوشحال هستند که بر روی گل لاله رنگ می‌زنند و این عطر گلاب از گل معطر به دست آمده است.

برداشت: در دشت پر از گل لاله، ستاره‌های سوخته به مانند گل‌هایی با دل‌های داغ‌دیده در کنار هم قرار گرفته‌اند.

برداشت: کسانی که تشنه‌اند، به خاطر زیبایی و جذابیت تو، آرزو و طمع زیادی دارند و در انتظار فرصتی هستند تا به تو نزدیک شوند. آنها به گشاده‌دستی و وفور نعمت تو توجه کرده و به آن دل بسته‌اند.

برداشت: رسیدن به زیبایی و جذابیت چهره و موهای او کار آسانی نیست، چون دستیابی به این نعمت، همچون به‌دست آوردن گنجی است که کلید آن در دندان مار قرار دارد.

برداشت: تو به هیچ ترفندی به من نزدیک نمی‌شوی، مگر اینکه از جنس بهار خلق شده باشی.

برداشت: افرادی که پاکی و زیبایی را در دل خود حفظ کرده‌اند، مانند گل‌های شبنم‌زده بر روی زمین نمی‌مانند و زود از بین می‌روند.

برداشت: گروهی از افراد ثروتمند وجود دارند که خانه‌هایشان را به زیبایی و بر اساس ظاهر خود تزئین کرده‌اند.

برداشت: همت و تلاش ما هیچ‌گاه کم و ناکافی نیست، زیرا عشق تو ما را به سویی کشانده که بی‌پایان و بی‌مرز است.

برداشت: کسی که دلش زنده و شاداب است، نباید تحت تأثیر چشم بد قرار بگیرد. شخصی مانند صائب که شب‌ها بیدار می‌ماند و به زندگی می‌پردازد، این نعمت را به دست آورده است.